«Γυναίκες έτοιμες για όλα» («Made in Dagenham»

Μια συναρπαστική απεργία θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν όσοι δουν την ταινία «Γυναίκες έτοιμες για όλα» («Made in Dagenham» ο αγγλικός τίτλος), που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους. Είναι η αληθινή ιστορία μιας απεργίας γυναικών. Το 1968, 187 εργάτριες-ράφτρες καλυμμάτων αυτοκινήτων, στο εργοστάσιο της Ford στο Dagenham του Ανατολικού Λονδίνου, κάνουν απεργία, απαιτώντας να αμείβονται ως ειδικευμένες, όπως και οι άντρες συνάδελφοί τους, και όχι ως ανειδίκευτες. Πολύ γρήγορα όμως καταλαβαίνουν ότι θέλουν πολύ περισσότερα και έτσι προχωρούν σε απεργία διαρκείας, με κεντρικό αίτημα: «Θέλουμε ισότητα στους μισθούς».

Αυτή η ιστορική απεργία άνοιξε το δρόμο για να ψηφιστεί από την αγγλική βουλή, 3 χρόνια αργότερα, το 1970, το διάταγμα για την ισότητα στην εργασία.

Η ταινία είναι απλή και υπέροχη, όσο απλός και υπέροχος είναι ο τρόπος που δρα η εργατική τάξη, όταν μπαίνει σε κίνηση. Ο σκηνοθέτης Νάιτζελ Κόου, σε μια ταινία που θυμίζει Κεν Λόουτς, μας μπάζει στο εργοστάσιο, στον κόσμο των γυναικών και μέσα από την ιστορία απλών γυναικών, όπως η Ρίτα Ο Γκράντι, ηγετική μορφή της απεργίας, μας δείχνει πώς αλλάζουν οι συνειδήσεις των απεργών.

Οι γυναίκες έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά εμπόδια, μέχρι να πετύχουν το σκοπό τους. Δεν είναι μόνο η αδιαλλαξία της διοίκησης, αλλά και η προδοτική στάση των αρχισυνδικαλιστών τους, που τις υποτιμούν και τους ζητούν να κουνούν απλά το κεφάλι, όταν αυτοί διαπραγματεύονται με τα αφεντικά. Ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν το σεξισμό των ΜΜΕ, την κατακραυγή των αντρών συναδέλφων τους, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι θέσεις τους κινδυνεύουν λόγω της απεργίας των γυναικών, αλλά και την οργή των συζύγων τους, που δεν μπορούν ούτε μια ομελέτα να φτιάξουν μόνοι τους, όταν αυτές παρατούν τα οικιακά καθήκοντά τους και κατεβαίνουν στο δρόμο.

Οι γυναίκες, με πολύ χιούμορ, δύναμη και ενότητα, καταφέρνουν τελικά να νικήσουν, κερδίζοντας και την υποστήριξη των αντρών συναδέλφων τους, παρά την προσπάθεια σαμποταρίσματος από τους συνδικαλιστές του κόμματος των Εργατικών, που προσπαθούν να κλείσουν την απεργία. Το γεγονός ότι η ταινία παρουσιάζει την υπουργό Εργασίας Μπάρμπαρα Καστλ ως μια εκρηκτική φεμινίστρια που συζητά ως φιλενάδα με τις εργάτριες σε τίποτα δεν μειώνει τη σημασία της απεργίας. Στην πραγματικότητα η σκληρή και ανυποχώρητη στάση των γυναικών και το γεγονός ότι η κοινή γνώμη ήταν μαζί τους, ανάγκασε την κυβέρνηση των Εργατικών να υποχωρήσει και να δείξει μέσω μιας γυναίκας υπουργού ότι ανθρώπους σαν και μας. Δείτε τη λοιπόν και ελπίζουμε να σας μπουν ιδέες...

Mount Fuji in Red -- Akira Kurosawa's Dreams

Προφητικό και επίκαιρο !!!

ΔΕΙΤΕ ΠΑΛΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ!

ΔΕΙΤΕ ΠΑΛΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ!

http://www.ellinikoarxeio.com/2010/02/free-greek-movies.html

ΣΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΣΙΝΕΜΑ ,,,,,,

Αγαπήθηκαν ως trademark του αθηναϊκού καλοκαιριού, έγιναν σημείο αναφοράς μιας πόλης που τα διεκδίκησε ως πρωτιά, ένιωσαν να απειλούνται από την έλευση των multiplex, έκλεισαν, ξανάνοιξαν, έζησαν ακμή και παρακμή και πάλι από την αρχή, ανέκαμψαν με τις πρεμιέρες που τους «παραχωρήθηκαν» πριν από λίγα χρόνια και, τελικά, έκαναν δυναμικό comeback, αποδεικνύοντας πως αποτελούν, όντως, θεσμό της καλοκαιρινής Αθήνας.

Τα θερινά σινεμά μπορούν να υπερηφανεύονται για την ξεχωριστή τους γοητεία, όχι μόνο ως εναλλακτική στην κλειστή κινηματογραφική αίθουσα με το air condition, αλλά και ως καλοκαιρινό σκηνικό σε μια πόλη που βράζει, ως μοναδική εμπειρία «χαλαρής» επαφής με την τέχνη –δύσκολα απορροφάσαι στην ταινία όταν ο έναστρος ουρανός, η φωτισμένη Ακρόπολη και οι μυρωδιές από τα εδέσματα που ψήνονται στο μπαρ διεκδικούν την προσοχή σου– και ως χώροι που δε θα χάσουν ποτέ την ιδιαίτερη αισθητική τους.

Από το πολύβουο κέντρο μέχρι τα καταπράσινα άλση των περιχώρων και τις ήσυχες γειτονιές των προαστίων, οι θερινοί κινηματογράφοι της πόλης διαθέτουν προσωπικότητα, στυλ και φανατικό κοινό –για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Η περιήγηση ξεκινά από τη σταθερή αξία του Σινέ Paris στην Πλάκα, με την ταράτσα που βλέπει απευθείας στη φωτισμένη Ακρόπολη, τις συλλεκτικές γιγαντοαφίσες κλασσικών ταινιών στο ισόγειο και το feeling «τουρίστας στην πόλη» που δημιουργεί. All time classic, επίσης, το Σινέ Ψυρρή (φωτό κάτω δεξιά), δίπλα στη δημοφιλή «Κουζίνα» που αγαπάει την έβδομη τέχνη, με industrial σκηνικό στο φουαγιέ, ενδιαφέρουσες επιλογές στις ετικέτες μπύρας, αλλά και σανγκρία στο μπαρ, άρτιο τεχνικό εξοπλισμό, σωστή ηχητική ένταση και πανέμορφο, καταπράσινο σκηνικό να πλαισιώνει την οθόνη.

Καταπράσινη είναι και η ταράτσα του θρυλικού Αμόρε, στο Πολύγωνο, αν και φέτος παρατηρήσαμε μια μικρή εγκατάλειψη σε ό,τι αφορά την οθόνη, τις καρέκλες αλλά και τα πλούσια άνθη που πέρσι δημιουργούσαν ατμόσφαιρα… ανθοκομικής έκθεσης. Πέραν πάντως από τα παράπονα, το Αμόρε με τα διαφορετικά επίπεδα και το εξαιρετικά κομψό μπαρ είναι ίσως το πιο αρχιτεκτονικά όμορφο θερινό σινεμά της Αθήνας.

Σταθερή αξία και η Ριβιέρα στη Βαλτετσίου των Εξαρχείων με τα γιασεμιά να απειλούν να αφαιρέσουν από το οπτικό μας πεδίο μέρος της ίδιας της οθόνης. «Μασκώτ» του σινεμά που δεν πρέπει όμως να τρομάζει τον υποψήφιο θεατή, οι νυχτερίδες που φωλιάζουν στην πλούσια βλάστηση.
Από κοντά και η θρυλική ταράτσα του Βοξ, επίσης στα Εξάρχεια, που στους νεώτερους δεν θα πει τίποτα, καθώς πρόκειται απλώς για «χαριτωμένο» κινηματογράφο και τίποτα περισσότερο. Το πράγμα βέβαια αλλάζει για όσους έχουν… βγάλει τα μάτια τους με τους Ταρκόφσκι και τους Αϊζενστάιν άλλων δεκαετιών…

Διάσημη για τη σπιτική τυρόπιτά της, και τη μυρωδιά που πλημμυρίζει τον πεζόδρομο της Χάριτος, τραβώντας, στην κυριολεξία, από τη μύτη τους περαστικούς, η κολονακιώτικη Αθηναία υστερεί λίγο σε ήχο, λόγω του κατοικημένου της περιοχής (ειδικά στην παράσταση των 11-δεν ακούς τίποτα!) υπερτερεί, όμως, σε… γεύση και το πράγμα εξισορροπείται. \
Από τους πολύ αγαπημένους θερινούς της Αθήνας που, λόγω της τοποθεσίας του στην καρδιά του Ζαππείου, έλκει καθημερινά αμέτρητους επισκέπτες από όλα τα προάστια της Αθήνας, η Αίγλη προσφέρεται για ποτό και φαγητό, μέσα ή γύρω από τον περιβάλλοντα χώρο του κινηματογράφου. Οι θεατές απολαμβάνουν σαν μία ευχάριστη συντροφιά τις ταινίες, αφού η «αυλή» του είναι μικρή και φιλική και τα καθίσματα κολλητά μεταξύ τους αλλά ιδιαίτερα αναπαυτικά. Αν πεινάσετε, οι επιλογές δεν είναι λίγες: Πίτσα, χοτ-ντογκ και φυσικά ποπ-κορν, ενώ η ποικιλία στα ποτά -κυρίως ουίσκι- είναι αξιοθαύμαστη για κινηματογράφο. Σημαντικό μειονέκτημα: Όταν η ένταση των dolby stereo ηχείων χαμηλώνει, το… κενό καλύπτεται από τη μουσική του παρακείμενου Lallabai.

Ενδεχομένως ο παραδοσιακότερος και «ελληνικότερος» θερινός κινηματογράφος της Αθήνας, το Θησείο, στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, με θέα προς την Ακρόπολη, και σπιτικό γλυκό βύσσινο, με τη σχετικά μικρή, καταπράσινη αυλή του, που δημιουργήθηκε για να μας ταξιδέψει σε άλλες εποχές.Προτιμήστε το σε προβολές ασπρόμαυρων avant garde ταινιών και θα χαθείτε στη μαγεία τους. Θυμηθείτε να προμηθευτείτε τα απαραίτητα από το μπαρ πριν την έναρξη της προβολής των 11 –στο διάλειμμά της δε θα το βρείτε ανοιχτό. \

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ

Με τις Κάννες να αναμένουν τον Μικ Τζάγκερ, περίπου σαν σωτήρα, στην Αθήνα έχουμε εβδομάδα επανεκδόσεων: Δύο κλασικές ταινίες του Ζαν Κοκτώ, το «Αίμα του ποιητή» και τη «Διαθήκη του Ορφέα», συν το πιο πρόσφατο «Delicatessen» των Ζενέ-Καρό, βρίσκονται «απέναντι» από την θεαματική υπερπαραγωγή του «Πρίγκιπα της Περσίας». Όσο για τον «Ρομπέν» του Ρίντλεϊ Σκοτ, που ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα, και τελικά είδαμε καθυστερημένα στις Κάννες, είναι απλώς μια μέτρια απόπειρα «εκσυγχρονισμού» του μύθου του Ρομπέν, καθώς παρουσιάζεται περίπου σαν κοινωνικός αγωνιστής της μεσαιωνικής Ευρώπης... Τίποτε το συνταρακτικό...



“Prince of Persia: The sands of time”

Σκηνοθεσία: Μάικ Νιούελ

Ερμηνεία: Τζέικ Τζίλενχαλ, Τζέμα Άρτερτον, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Άλφρεντ Μολίνα, Τόμπι Κέμπελ



Ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, που «πίσω από τις γραμμές» λειτουργεί και σαν παραβολή για το «λάθος» των Αμερικανών να επέμβουν στο Ιράκ: Εύκολα αναγνωρίζει κανείς στον «βιαστικό» διάδοχο του θρόνου που ξεκινά έναν επιθετικό πόλεμο με αφορμή ανύπαρκτα κρυμμένα όπλα, τον Μπους τον νεότερο, ενώ στο πρόσωπο του συνετού βασιλιά - πατέρα που είναι αντίθετος στον πόλεμο, τον Μπους τον πρεσβύτερο... Οπτικά, πέρα από το γεγονός ότι η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο video game που δημιούργησε το 1989 ο Τζόρνταν Μέτσνερ, μπορεί να αναγνωρίσει κανείς επιρροές ακόμη και από το αριστούργημα του βωβού «Ο κλέφτης της Βαγδάτης» με τον Ντάγκλας Φέρμπανκς.

Με δυο λόγια: Ο πρίγκιπας Ντάσταν (Tζέικ Τζίλενχαλ) αναγκάζεται να ενώσει τις δυνάμεις του με τη μυστηριώδη πριγκίπισσα Ταμίνα (Τζέμα Άρτερτον) και να πολεμήσουν μαζί ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις που διεκδικούν το Στιλέτο του Χρόνου. Το αρχαίο στιλέτο έχει την ιδιότητα να απελευθερώνει την άμμο του Χρόνου αναστρέφοντας το χρόνο και επιτρέποντας στον κάτοχό του να γίνει κυρίαρχος του κόσμου.





«Χωρίς όνομα» (Sin Nombre)

Σκηνοθεσία: Κάρι Φουκουνάγκα

Ερμηνεία: Πολίνα Γκαϊτάν, Έντγκαρ Φλόρες, Κριστιάν Φερέρ



Ενδιαφέρουσα κοινωνική ταινία μεξικάνικης παραγωγής που αφηγείται την οδύσσεια των μεταναστών στις ΗΠΑ: Παράλληλες ιστορίες δύο παιδιών από το Μεξικό που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον και μια διέξοδο διαφυγής: Ο Κάσπερ είναι μέλος μια συμμορίας, αλλά, όταν ο «αρχηγός» της σκοτώνει την κοπέλα του, εκείνος αναζητά εκδίκηση. Η Σάιρα φεύγει από το Μεξικό να πάει να συναντήσει τις αδελφές της στις ΗΠΑ...

Η ταινία προβλήθηκε το 2009 στο φεστιβάλ του Sundance, ενώ είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη Κάρι Φουκουνάγκα.





«Η διαθήκη του Ορφέα»

και «Το αίμα του ποιητή»

Σκηνοθεσία: Ζαν Κοκτώ



Σε επανέκδοση δύο από τις ταινίες που γύρισε στην καριέρα του ο πολυσχιδής Ζαν Κοκτώ (1889-1963), ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός τέχνης, ζωγράφος, γλύπτης αλλά και σκηνοθέτης του κινηματογράφου. «Οι ταινίες ήταν για μένα αληθινοί πρεσβευτές, αφού οι εικόνες μιλούν για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάζουν. Και το να μεταφράσεις έναν ποιητή είναι αδύνατο. [...] Οι ταινίες που έκανα... πλησιάζουν αργά τα πνεύματα, πολύ αργά».

«Η διαθήκη του Ορφέα», τελευταία του ταινία, λίγο πριν από τον θάνατό του, αποτελεί την περίληψη σε εικόνες της ζωής του. Πολλοί διάσημοι φίλοι του (Πικάσο, Γιούλ Μπρίνερ, Ζαν Μαρέ, Αζναβούρ) ερμηνεύουν τους διάφορους ρόλους. Η ταινία, λόγω του έντονα προσωπικού της χαρακτήρα, δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ο Τρυφώ όμως την υποστηρίζει και χαρακτηρίζει τον Κοκτώ «πρόδρομο της νουβέλ βαγκ».

Πρωταγωνιστής στην ταινία είναι ο ίδιος ο Κοκτώ, ο οποίος ταξιδεύει με κάθε ποιητική ελευθερία στους χώρους και τα χρόνια που έζησε. Στο ταξίδι αυτό ξετυλίγονται όλες οι αναμνήσεις του ποιητή. Στο τέλος οδηγείται μπροστά σ' ένα δικαστήριο, του οποίου προεδρεύει η πριγκίπισσα-θάνατος. Εκεί κατηγορείται για δύο εγκλήματα: την αθωότητα και το πείσμα του να εισχωρεί σ' έναν κόσμο που δεν του ανήκει, τον κόσμο των νεκρών, δηλαδή της ποίησης. Η ετυμηγορία είναι σκληρή. Καταδικάζεται να ζήσει, και έτσι να συνεχίσει να υφίσταται δοκιμασίες...

Στο «Αίμα του ποιητή», γυρισμένο στα 1930, ο Κοκτώ επηρεάζεται από τον σουρεαλιστικό κύκλο... Ταμπλό βιβάν, όπου ένα παιδί βασανίζει την γκουβερνάντα του σκαρφαλώνοντας στον τοίχο... Μια ομάδα Μεξικανών τυφεκιοφόρων σκοτώνουν το θύμα τους μόνο και μόνο για να επανέλθει στη ζωή με μια αναπήδηση. Σε έναν σκοτεινό χώρο ένας άνδρας και μια γυναίκα γράφουν παρατηρήσεις ο ένας για τον άλλο ενώ αγκαλιάζονται...

«Το αίμα του ποιητή» μπορεί να θεωρηθεί ανθολογία από αγαπημένα «θέματα» του Κοκτώ, καθρέφτες (ναρκισσισμός), μάτια (ηδονοβλεψία), αγάλματα (κλασικισμός), πόρτες (τα όρια ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους) και αίμα (τα βάσανα του καλλιτέχνη).





“Delicatessen”

Σκηνοθεσία: Μαρκ Καρό, Ζαν Πιέρ Ζενέ

Ερμηνεία: Πασκάλ Μπενεζέκ, Ντομινίκ Πινόν, Μαρί Λορ Ντουνιάκ, Ζαν Κλοντ Ντρέιφους



«Φουτουριστική κωμωδία τρόμου» θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την περίφημη αυτή ταινία που εντυπωσίασε τους πάντες όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1991. Μετά από μια πυρηνική καταστροφή, οι άνθρωποι που επέζησαν ζουν πλέον σε μικρές κοινότητες κάτω από δύσκολες συνθήκες. Σ' έναν από αυτούς τους μικρόκοσμους εμφανίζεται ένας άνεργος κλόουν που νοικιάζει ένα διαμέρισμα και σε αντάλλαγμα αναλαμβάνει τη συντήρηση του κτηρίου. Η γνωριμία του με την κόρη του χασάπη - σπιτονοικοκύρη του, που διατηρεί στο ισόγειο κρεοπωλείο, καταλήγει σε ένα ρομαντικό ειδύλλιο. Εντυπωσιάζεται ωστόσο από την ικανότητα του χασάπη να βρίσκει συχνά κρέας, σε μια εποχή που αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία, μέχρι να ανακαλύψει ότι το κρέας είναι ανθρώπινο και γι' αυτό «φτηνό»... Έξυπνο σενάριο, σκηνοθετική βιρτουοζιτέ, ένας σκοτεινός, παράδοξος κόσμος... Εξαιρετικό καστ, από καρατερίστες ηθοποιούς, δίνει μια πλούσια γκάμα εκκεντρικών τύπων που ζουν μέσα στο κτίριο, αλλά και κάτω από αυτό, στις υπόγειες σήραγγες.





«Οι ορδές της εκδίκησης» (La Horde)

Σκηνοθεσία: Γιανίκ Νταχάν και Μπέντζαμιν Ρος

Ερμηνεία: Κλοντ Περόν, Ζαν Πιερ Μαρτέν, Ερίκ Εμπουανί, Ορελιέν Ρεκόιν



Γαλλικό σπλάτερ, με τέσσερις διεφθαρμένους αστυνομικούς να επιτίθενται στο αρχηγείο μιας συμμορίας σε έναν εγκαταλελειμμένο ουρανοξύστη στα προάστια του Παρισιού. Κάπου εκεί ξεπηδούν και ορδές διψασμένων για αίμα πλασμάτων που καταδιώκουν ανελέητα όποιον βρεθεί μπροστά τους. Οι δρόμοι γεμίζουν με πτώματα, η πόλη παραδίδεται στις φλόγες...