ANAKOIΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΔΕΗ/ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ: Η ΒΡΩΜΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 22.4.2011
 
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΔΕΗ/ΣΥΝ

Η ΒΡΩΜΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ,
ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ!!!
 
 
Για ακόμη μια φορά τα παπαγαλάκια μιας κυβέρνησης ,στην περίπτωση μας του Γ. Παπανδρέου, ακολούθησαν τη γνωστή τακτική της συκοφάντησης απέναντι σε μια Ομοσπονδία εργαζομένων, όπως αυτή της δικής μας  ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ , τη στιγμή που η τελευταία ετοιμάζεται για αγώνες διαρκείας απέναντι στην καταλήστευση, μέσω ιδιωτικοποίησης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού της χώρας.
 
Σκοπός μοναδικός για τους εγκάθετους συκοφάντες δεν είναι άλλος από το να κάμψει τις αντιδράσεις των αγωνιζόμενων εργαζομένων απέναντι στην αχρεία καταλήστευση του δημόσιου πλούτου  και να τους στερήσει την συμπαράσταση λαού και κοινωνίας .
 
Μια πρακτική η οποία έχει εξυπηρετήσει  στο  παρελθόν σε ανάλογες  εξευτελιστικές ιδιωτικοποιήσεις -''παραχωρήσεις'' σε ιδιωτικά κεφάλαια, τόσο της Ολυμπιακής όσο και του ΟΤΕ και ΟΣΕ αντίστοιχα.
 
Με επιθέσεις επικοινωνιακού τύπου μέσω εγκάθετων μέσων μαζικής ενημέρωσης που διασπείρουν τον τρόμο με ψεύδη περί δήθεν απειλών μπλακ-άουτ τα οποία θα βυθίσουν τη χώρα στο σκοτάδι και με αιχμή του δόρατος το πόρισμα σκοπιμότητας του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Ρακιντζή, το οποίο δεν αποβλέπει βέβαια με  κανένα τρόπο στην εξυγίανση, τάχα, του συνδικαλιστικού κινήματος  της ΔΕΗ, αλλά στην κατασυκοφάντησή του, όπως και στην κατασυκοφάντηση και υπονόμευση του αγώνα των εργαζομένων της ΔΕΗ αλλά και των άλλων ΔΕΚΟ,  κατά της ιδιωτικοποίησής τους!
 
Η κατάπτυστη αυτή συκοφαντική στρατηγική τους  ενισχύεται από πελώρια ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία περιμένουν να ''αρπάξουν'' ως όρνια τη ΔΕΗ ''θήραμα'', που τους προσφέρει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, μέσω των αποκρατικοποιήσεων-ιδιωτικοποιήσεων, κάτι που από χρόνια προσπαθούσαν και όλα δείχνουν πως η ώρα αυτή ήρθε.
Ξεχνούν όμως, πως εμείς οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, δεν θα υποκύψουμε και δεν θα μπορέσουν εύκολα να μας καθυποτάξουν.
 
 Εμείς οι 22.500 εναπομείναντες εργαζόμενοι (με τις οικογένειες μας), διάσπαρτοι σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, αποτελούμε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και του εργαζόμενου λαού,  με πλούσιες εμπειρίες και μεγάλο αγωνιστικό παρελθόν σκληρών ταξικών αναμετρήσεων και συγκρούσεων!
 
Ούτε την κοινωνία θα την πείσουν εύκολα για τα βρώμικα σχέδια ιδιωτικοποίησης. Γιατί όταν αναφερόμαστε  στη ΔΕΗ, θα πρέπει να γνωρίζουμε, πως μιλάμε για μια επιχείρηση η οποία φτιάχτηκε από τα χέρια , τον αγώνα, τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων της αλλά και με τα χρήματα όλων των Ελλήνων , όλου του λαού στον οποίο και ανήκει.
 
Το κοινωνικό-οικονομικό και συνάμα εθνικό έγκλημα που διαπράττεται αυτή τη στιγμή στη χώρα από Τρόϊκα και κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, δεν είναι δυνατόν να μείνει άνευ απάντησης τόσο από τη ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ και τους εργαζόμενους της αλλά και από τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Και για το λόγο αυτό κανένας «παπαγάλος» των όποιων συμφερόντων δεν θα είναι εύκολο να οδηγήσει τη ΔΕΗ προς εκποίηση και μάλιστα αντί πινακίου φακής!!!!
 
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΔΕΗ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ
ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΔΟΡΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ         ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
 
ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ
 
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ  ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ-ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ-ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ
ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ !!!...
 
 
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΕΗ / ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Το σύμφωνο για το Ευρώ ... εκδήλωση του ΣΥΝ

ΤΡΙΤΗ 19 ΑΠΡΙΛΗ 2011

εκδήλωση

«Το σύμφωνο για το ευρώ, οι επιπτώσεις του για τους εργαζόμενους και η απάντηση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς»

ομιλητές :

Κουβελάκης Στάθης , Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Κατρούγκαλος Γιώργος, Συνταγματολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

Λινάρδος – Ρυλμόν Πέτρος, Οικονομολόγος, Επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.

18:00 - Αίθουσα ΟΤΟΕ, Βησσαρίωνος 9 και Σίνα, Αθήνα

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΤΜΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, Προέδρου του ΣΥΝ και Αντιπροέδρου του ΚΕΑ, στη Σύνοδο της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ, στη Βουδαπέστη

Οι αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής των Βρυξελλών, τόσο της 11ης όσο και της 25ης Μαρτίου, θα μείνουν στην ιστορία για την κραυγαλέα αδυναμία των ηγετών της Ε.Ε, σε μια κρίσιμη στιγμή για την πορεία των ευρωπαϊκών κοινωνιών, να προστατέψουν τους λαούς τους από την επερχόμενη οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

Το σύμφωνο για το ευρώ, το ευρωπαϊκό μνημόνιο, στο οποίο συμφωνούν και συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες, θα μειώνει διαρκώς τους μισθούς με το πρόσχημα της ανταγωνιστικότητας και τις συντάξεις με το πρόσχημα του προσδόκιμου ορίου ζωής.

Φαίνεται λοιπόν ότι είχαμε δίκιο όταν λέγαμε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν το πειραματόζωο της Ευρώπης. Το πείραμα τώρα γενικεύεται σε ολόκληρη την ευρωζώνη και όχι μόνο.

Είναι το πείραμα της σκληρής λιτότητας, της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, της χρεοκοπίας της κοινωνίας και του λαού με στόχο να σωθούν οι τράπεζες και το κεφάλαιο.

Οι μηχανισμοί «διάσωσης» που υιοθετήθηκαν στις συνόδους κορυφής δεν είναι διάσωσης αλλά τιμωρίας.

Όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά την κρίση χρέους που απειλεί πλέον σαν ντόμινο να συμπαρασύρει όλη την ευρωζώνη, αλλά με προκλητικό τρόπο οδηγούν τους λαούς στην εξόντωση, στην κοινωνική χρεοκοπία και ακολούθως στη λεγόμενη ελεγχόμενη χρεοκοπία της οικονομίας.

Η ένταξη στο μηχανισμό της Ιρλανδίας και πρόσφατα της Πορτογαλίας, παρόλο που βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, επιβεβαιώνει ότι η κρίση χρέους είναι δομική κρίση του ευρωπαϊκού μοντέλου.

Είναι κρίση συστημική, οφείλεται στην αρχιτεκτονική του ευρώ και της ΟΝΕ, συνεπώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς δομικές αλλαγές σε αυτή την αρχιτεκτονική.

Συνεπώς δεν αρκεί σήμερα η Ευρωπαϊκή αριστερά να αναζητά επικουρικές βελτιώσεις.

Πρέπει να μιλήσουμε για θεμελιακές αλλαγές στη δομή της ΟΝΕ. Να κάνουμε πιο συγκεκριμένο αυτό που λέμε επαναθεμελίωση, επανίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Να ξαναμιλήσουμε για τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, για τη παταγώδη χρεοκοπία τους και να διεκδικήσουμε την ριζική ανατροπή τους.

Πολλοί θα διερωτώνται μπορεί να αλλάξει η Ευρώπη;

Σώζεται η Ευρώπη;

Κάποιοι ενδεχομένως θα κάνουν και σκέψεις αναδίπλωσης στο έθνος κράτος.

Προσπαθούν να απαντήσουν σε λάθος ερωτήματα και για αυτό προσανατολίζονται σε λάθος απαντήσεις.

Η κρίση είναι δομική, είναι συστημική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού και είναι και ευρωπαϊκή, γιατί η ηγεσία της Ευρώπης υποκλίνεται στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και ακολουθεί κατά γράμμα τις συνταγές της λιτότητας που ως κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης, υιοθετήθηκαν σε πλανητικό επίπεδο, στη Σύνοδο των G20 από το καλοκαίρι του 2010.

Σε μια κρίση με παγκόσμια χαρακτηριστικά, απαντώντας με επιστροφή στον εθνοκεντρισμό, είναι σα να βάζεις το κεφάλι σου στην άμμο, σαν τη στρουθοκάμηλο.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι μπορούν οι λαοί να συντονίσουν τις δράσεις τους και τις αντιστάσεις τους, όπως και το διεθνές κεφάλαιο συντονίζει τις επιδιώξεις και την επίθεσή του στους λαούς;

Εδώ πρέπει να απαντήσει η ευρωπαϊκή Αριστερά.

Πρώτα από όλα συντονίζοντας τις δυνάμεις της σε εθνικό επίπεδο και θα ήθελα εδώ να συγχαρώ τους συντρόφους του Πορτογαλικού Μπλόκο, που προωθούν παρά τις διαφορές που έχουν τη συνάντηση, τη κοινή δράση και τη συνεργασία με το Πορτογαλικό Κ.Κ. για να προωθήσουν ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από τη κρίση μέσα από έναν αριστερό, προοδευτικό συνασπισμό εξουσίας.

Ακολούθως όμως είναι αναγκαίο να προωθήσουμε και ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο συντονισμού και αντιστάσεων των λαών στα σχέδια γενικευμένης λιτότητας και κοινωνικής χρεοκοπίας.

Και ταυτόχρονα να ασχοληθούμε και με τη κρίση του χρέους με συγκεκριμένες προτάσεις.

Η κρίση του χρέους δεν αφορά μόνο τους λαούς της περιφέρειας. Αφορά το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της. Απειλεί το ευρώ και την ίδια την ευρωζώνη.

Και αν αντιμετωπιστεί με τη συνταγή της γενικευμένης λιτότητας θα πλήξει ισότιμα όλους τους λαούς.

Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο ερώτημα: Αν η κρίση στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, σε ολόκληρη την Ευρώπη, θα αντιμετωπιστεί ως αυτό που είναι: μια κρίση του ευρωπαϊκού μοντέλου ανάπτυξης, που απαιτεί λύση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ή αν θα τιμωρηθούν οι λαοί και οι εργαζόμενοι της Ευρώπης, με μια πρωτοφανή στην σύγχρονη Ευρωπαϊκή ιστορία, κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Και εδώ εμείς πρέπει να αναζητήσουμε συγκεκριμένες λύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Να εξειδικεύσουμε τη πρότασή μας για την επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους των χωρών που βρίσκονται στο στόχο των κερδοσκοπικών αγορών, σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Να μιλήσουμε για την ανάγκη ένα σημαντικό μέρος των εθνικών δημόσιων χρεών να διαγραφεί και ένα άλλο μέρος να περιέλθει στην ΕΚΤ.

Προτάσεις που μελετήσαμε με προσοχή και κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Συνεδρίου για το χρέος στην Αθήνα, το Μάρτη.

Θα πρότεινα, λοιπόν, να συνεννοηθούμε γρήγορα, ώστε με πυρήνα τα κόμματα των χωρών που είτε ήδη βρίσκονται στο μηχανισμό, είτε είναι ένα βήμα πριν, να οργανώσουμε μια άτυπη συζήτηση, ώστε να συντονίσουμε τα βήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Και το λέω αυτό γιατί θα έχουμε ραγδαίες εξελίξεις το επόμενο διάστημα από τη κρίση του χρέους στην ευρωζώνη και πρέπει να τις προλάβουμε.

Ήδη η Ελλάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν την αναδιάρθρωση του χρέους με όρους που φυσικά θα επιβάλει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και οι αγορές, άρα όρους επώδυνους για τον ελληνικό λαό.

Και ολοένα και περισσότερο η τροπή των εξελίξεων στην Ελλάδα θυμίζει Αργεντινή. Χρεοκοπία του λαού και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου για να σωθούν οι τράπεζες και να κερδίσουν περισσότερα οι κερδοσκόποι.

Για να μη δούμε λοιπόν να μετατρέπεται όλη η περιφέρεια της Ευρώπης σε Λατινική Αμερική, θα πρέπει να δράσουμε άμεσα.

Τέλος, εξαιρετικά κρίσιμο είναι και το ζήτημα της δημοκρατίας μέσα στη κρίση που πλήττεται βάναυσα.

Στην Ελλάδα παραβιάζεται ακόμα και το Σύνταγμα. Το μνημόνιο παραβιάζει το Σύνταγμα. Οι τεχνοκράτες της τρόικα που σχεδιάζουν την οικονομική πολιτική, δεν είναι εκλεγμένοι ούτε λογοδοτούν πουθενά, ενώ η κυβέρνηση στερείται πια στοιχειώδους δημοκρατικής νομιμοποίησης για τις επιλογές της και παρόλα αυτά πεισματικά αρνείται τη προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία.

Αλλά και στη Πορτογαλία, η προσφυγή στο μηχανισμό και στο μνημόνιο, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, αποτελεί κραυγαλέα παραβίαση του Συντάγματος και της δημοκρατίας, που ανάγκασε ακόμα και τον πρωτεργάτη της επανάστασης των γαρυφάλλων, τον Καρβάλιο, να αναρωτηθεί αν πέτυχε η μεταπολίτευση όταν τόσο κατάφορα παραβιάζεται η ουσία της δημοκρατίας, σε συνθήκες όχι δικτατορίας αλλά κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Για αυτό και νομίζω ότι πρέπει να υιοθετήσουμε τη πρόταση για διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για το Σύμφωνο του ευρώ σε κάθε χώρα ξεχωριστά, ακόμα και μέσα στην καμπάνια μας, ώστε να ζητήσουμε να δοθεί η δυνατότητα στους λαούς να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Να αναδείξουμε την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των Συνταγματικών επιταγών ως κυρίαρχο αίτημα διεκδίκησης σε μια περίοδο που η κρίση απειλεί να συμπαρασύρει τα πάντα. Όχι μόνο τους μισθούς και τις συντάξεις αλλά και την ίδια την κυριαρχία των λαών της Ευρώπης, αυτό που κάποτε ονομάζαμε ευρωπαϊκό κεκτημένο.

1989 Σαν σήμερα .... ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Σαν σήμερα το 1989:

Το ΚΚΕ, η Ελληνική Αριστερά, η ΕΔΑ και ανεξάρτητοι αριστεροί συγκροτούν το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Πρόεδρος ορίζεται ο Χαρίλαος Φλωράκης και γραμματέας ο Λεωνίδας Κύρκος.

ΤΜΗΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Με αφορμή το σεισμό στην Ιαπωνία επιβάλλονται άμεσα:

· Η αντισεισμική θωράκιση της χώρας

· Κυβερνητικές πρωτοβουλίες για φρένο στην εξάπλωση πυρηνικών εργοστασίων στην περιοχή

· Η ανάπτυξη ενός πλατιού κινήματος ενάντια στα πυρηνικά.

Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις στην Ιαπωνία μετά τον ισχυρό σεισμό, το φονικό τσουνάμι, τις εκρήξεις που σημειώθηκαν σε 3 πυρηνικούς αντιδραστήρες, στο συγκρότημα Φουκοσίμα, τους χιλιάδες νεκρούς και τις τεράστιες καταστροφές σε υποδομές και κτήρια, μας αφήνουν άναυδους. Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στον δοκιμαζόμενο ιαπωνικό λαό.

Πρώτον: Άμεση ανάγκη αντισεισμικής θωράκισης της χώρας.

Οφείλουμε να σκεφτούμε, μια και εμείς ζούμε σε μια περιοχή μεγάλης σεισμικότητας (τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη) τι γίνεται με την αντισεισμική θωράκιση της χώρας.

Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη η άποψη, ότι παρά τις όποιες διαφορές δεν υπάρχουν περιοχές στην Ελλάδα που να μην έχουν σεισμικό κίνδυνο.

Η κυβέρνηση οφείλει, αξιοποιώντας τις προτάσεις των αρμόδιων φορέων ΟΑΣΠ, ΙΤΣΑΚ, ΤΕΕ κλπ, να προχωρήσει σε όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα για την ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων από κάποιο ισχυρό σεισμό.

Είναι γνωστό σύμφωνα με έκθεση που παρουσίασε το ΤΕΕ το 2007 ότι το Εθνικό Πρόγραμμα για την Αντισεισμική Ενίσχυση των Υφισταμένων Κατασκευών (ΕΠΑΝΤΥΚ), ουσιαστικά βρίσκεται σε τέλμα γιατί οι κυβερνήσεις δεν έδειξαν διαχρονικά κανένα ενδιαφέρον. Με βάση το πρόγραμμα αυτό έπρεπε να ερευνηθούν το 75% των ιδιωτικών κτιρίων, το 65% των δημοσίων κτιρίων και το 45% των σχολείων που έχουν χτιστεί πριν το 1985 και, κατά προτεραιότητα, τα δημόσια κτίρια, αλλά και τα ιδιωτικά όπου συχνάζει ιδιαίτερα η νεολαία. Η εικόνα που έχουμε είναι ότι ελάχιστα βήματα έχουν γίνει στην κατεύθυνση αυτή.

Δεύτερον: Η απειλή από τα πυρηνικά εργοστάσια.

Οι εκρήξεις στους πυρηνικούς αντιδραστήρες μιας χώρας με πολύ ψηλή τεχνολογική ανάπτυξη όπως η Ιαπωνία ήρθαν και με τραγικό τρόπο να επιβεβαιώσουν πόσο αναγκαία και επείγουσα είναι η αντιμετώπιση της πυρηνικής απειλής, που στις μέρες εμφανίζεται και ως «πράσινη ενέργεια».

Πρέπει να αποτραπεί με κάθε τρόπο η εγκατάσταση νέων πυρηνικών σταθμών στην περιοχή και να προγραμματιστεί το ξήλωμα το ταχύτερο δυνατό, όσων λειτουργούν σήμερα.

Το γεγονός ότι οι εξελίξεις αυτές συμβαίνουν σε κάποιους από τους μεγαλύτερους πυρηνικούς σταθμούς του Κόσμου και μάλιστα στη μητρόπολη της πυρηνικής τεχνολογίας, την Ιαπωνία, όπου ξοδεύονται τεράστια ποσά για την έρευνα και την ασφάλεια, πρέπει να κάνει όλους όσοι θέλουν να εγκαταστήσουν πυρηνικούς σταθμούς στη γειτονιά μας να ξανασκεφτούν.

Η περιοχή μας, πέραν της υψηλής σεισμικότητας, δεν μπορεί να συγκριθεί σε επίπεδο τεχνογνωσίας, οικονομικών και επιστημονικών δυνατοτήτων με την Ιαπωνία. Χαρακτηρίζεται επιπρόσθετα από γεωπολιτική ρευστότητα και συνεχείς διενέξεις. Επομένως η πυρηνική ενέργεια είναι ειδικά για την εύφλεκτη και σεισμογενή περιοχή μας μία αδιέξοδη, επικίνδυνη, εγκληματική επιλογή.

Δυστυχώς στην περιοχή μας με παρότρυνση Ιταλών, Γάλλων, αλλά και Ρώσων προγραμματίζονται αρκετά πυρηνικά εργοστάσια.

Αυτή η εξέλιξη πρέπει να σταματήσει και η κυβέρνησή μας, που ως σήμερα παραμένει άβουλη και απλός παρατηρητής στην εξάπλωση των πυρηνικών αντιδραστήρων, οφείλει να αφυπνιστεί και να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο, ιδιαίτερα στη περιοχή Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου για να αποτραπούν νέα πυρηνικά και να κλείσουν σταδιακά τα ήδη υπάρχοντα.

15/3/2001 ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

«ΣΕ ΠΟΣΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΖΩΕΣ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΤΙΜΩΝΤΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΚΕΡΔΗ;»

Η τραγωδία που πλήττει τις μέρες αυτές την Ιαπωνία, εκτός από τον τεράστιο αριθμό των θυμάτων, των αγνοουμένων , των αστέγων και τις ασύλληπτης έκτασης υλικές καταστροφές, ανέδειξε με τον πλέον ανατριχιαστικό τρόπο πως η πυρηνική απειλή είναι πάντοτε εφιαλτικά παρούσα, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του πυρηνικού λόμπυ να πείσει την παγκόσμια κοινότητα για το αντίθετο.

Η κατάρρευση των εγκαταστάσεων στον πυρηνικό αντιδραστήρα Φουκουσίμα 1, βορειοανατολική του Τόκυο, τα σοβαρά προβλήματα που έχουν παρουσιαστεί και στους άλλους αντιδραστήρες του ίδιου εργοστασίου, οι ολοένα και περισσότερο αυξανόμενες πιθανότητες τήξης πυρήνων, η διαρροή στη ατμόσφαιρα ραδιενεργών και τοξικών ουσιών, η προσπάθεια εκκένωσης της περιοχής σε ακτίνα είκοσι τουλάχιστον χιλιομέτρων (200 χιλιάδες κάτοικοι), η αγωνιώδης παρακολούθηση των αερίων μαζών ώστε να προβλεφθεί η κλίμακα της όποιας διασποράς των τοξικών αερίων και σε άλλες περιοχές του πλανήτη δίνουν καθαρά το στίγμα της πραγματικότητας:

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι ελέγξιμη, δεν είναι ποτέ ακίνδυνη, δεν είναι δυνατόν να αποτελεί ενεργειακή επιλογή για καμία χώρα του κόσμου!

Ας μη ξεχνάμε ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις της Ιαπωνίας αποτελούσαν , λόγω της τεχνολογικής τους αρτιότητας αλλά και τα πολλαπλά μέτρα ασφαλείας στη χώρα, το αγαπημένο παράδειγμα ασφαλούς, παραγωγικής και κοινωνικά επωφελούς επένδυσης για το πυρηνικό λόμπυ και τους πολιτικούς και επιστημονικούς του συνεργάτες, ενώ η ιαπωνική κυβέρνηση προωθεί τη διαπραγμάτευση συμβολαίων πολλών δις δολαρίων, ώστε ιαπωνικές εταιρίες να αναλάβουν την κατασκευή αντίστοιχων εργοστασίων σε Αμερική, Ευρώπη και Ασία (παρόμοιες συζητήσεις γίνονται και με κυβερνήσεις γειτονικών μας χωρών). Τα γεγονότα που ξεκίνησαν το περασμένο Σάββατο και βρίσκονται σε συνεχή εξέλιξη, αποκαλύπτουν πόσο απέχουν οι εκτιμήσεις αυτές από την πραγματικότητα.

Αυτή την ώρα λοιπόν, είναι – περισσότερο παρά ποτέ- αναγκαίο να αντιληφθούμε , να απαιτήσουμε και να αγωνιστούμε για την ματαίωση των σχεδίων εγκατάστασης νέων πυρηνικών εργοστασίων οπουδήποτε στον πλανήτη. Δεν είναι πια δυνατό να ανεχόμαστε την υπονόμευση όχι μόνο της ευημερίας και της υγείας αλλά και της ίδιας της ζωής των ανθρώπων από την προώθηση των ασύλληπτων για το μέσο πολίτη κερδών της πυρηνικής αγοράς και τις δαιδαλώδεις και σκοτεινές πολιτικές και οικονομικές της συμμαχίες.

Ακόμη περισσότερο όταν στη δική μας γειτονιά, αυτή των Βαλκανίων, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου, με την ιδιαίτερη γεωπολιτική αστάθεια, τα αλλεπάλληλα κρούσματα πολεμικών αναφλέξεων, βίας, πολιτικής διαφθοράς και αδιαφάνειας αλλά και την αυξημένη σεισμική δραστηριότητα σχεδιάζεται η ανέγερση πληθώρας πυρηνικών εργοστασίων, με το σαθρό επιχείρημα τις ενεργειακής αυτάρκειας !

Απαιτούμε από την κυβέρνηση :

- να δηλώσει επισήμως, σαφώς και κατηγορηματικά ότι η χώρα μας δεν ενδιαφέρεται σε καμία περίπτωση για τέτοιου είδους ενεργειακές λύσεις και να πάρει όλες τις δυνατές πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες ώστε να αποτρέψει την υλοποίηση παρόμοιων σχεδίων στην ευρύτερη περιοχή.

- να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να σταματήσουν οι εγκαταστάσεις νέων πυρηνικών εργοστασίων στα κράτη- μέλη της και να σταματήσει η επιμήκυνση του χρόνου ζωής όσων ήδη λειτουργούν (κίνηση με στόχο τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία την οποία έχει ήδη εξαγγείλει η γερμανική κυβέρνηση και αναμένεται να ακολουθήσει η γαλλική και βρετανική).

Αγωνιζόμαστε μαζί με το ελληνικό και το διεθνές αντιπυρηνικό κίνημα και καλούμε τους Έλληνες και ευρωπαίους πολίτες να ματαιώσουν τα σχέδια των εμπόρων του πυρηνικού ολέθρου.

Καλούμε τους πολίτες της Αθήνας την Τετάρτη 16 Μαρτίου στις 6.00 το απόγευμα στα Προπύλαια, σε εκδήλωση διαμαρτυρίας κατά της πυρηνικής απειλής.

Ο αγώνας κατά των πυρηνικών είναι αγώνας για τη ζωή μας!

"Απελευθέρωση" της ενέργειας και ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ

"Απελευθέρωση" της ενέργειας και ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ

Του Νίκου Γεωργακάκη

Είναι γνωστή εδώ και καιρό, επιβεβαιώθηκε και στο Μνημόνιο, η απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να ιδιωτικοποιήσει τη Δημόσια Επιχείρηση Παροχής Αερίου (ΔΕΠΑ).

Θεωρούμε τον τομέα της ενέργειας στρατηγικής σημασίας και μόνο η μετεξέλιξη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε ακραία νεοφιλελεύθερη ερμηνεύει την απόφασή της για συνολική εγκατάλειψή του στα χέρια των ιδιωτών, σε αντίθεση με τη λογική και το συμφέρον της χώρας. Απεργάζεται και προωθεί την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ και ό,τι έμεινε από τις δημόσιες επιχειρήσεις, εναρμονιζόμενη τυφλά με τις κατευθύνσεις του ΔΝΤ και Ε.Ε.

Προκαλεί όμως αγανάκτηση και οργή η ιδιωτικοποίηση τόσο σημαντικών επιχειρήσεων που σχετίζονται με την ενέργεια, την αναπτυξιακή προσπάθεια, αλλά και την κοινωνική και περιβαλλοντική πολιτική.

Για να γίνουμε σαφέστεροι, πέρα από τα ώς σήμερα δεδομένα, βρίσκονται σε εξέλιξη νέες διεργασίες προκειμένου να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, έχουν πραγματοποιηθεί συσκέψεις ανάμεσα στον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και τον πρόεδρο των ΕΛΠΕ κ. Τ. Γιαννίτση. Tα ΕΛΠΕ κατέχουν το 35% της ΔΕΠΑ και η διοίκηση του ομίλου έχει δηλώσει επισήμως ενδιαφέρον για αύξηση της συμμετοχής της. Για τα ΕΛΠΕ η συμμετοχή στη ΔΕΠΑ θεωρείται στρατηγικού ενδιαφέροντος

Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι και η προηγούμενη κυβέρνηση είχε στο πρόγραμμά της την αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ και μάλιστα είχε επιλέξει ως συμβούλους του Δημοσίου για την προώθηση της αποκρατικοποίησης τις τράπεζες Alpha Bank, Deutsche Bank, Rothschild και UBS που φαίνεται να είναι ξανά οι σύμβουλοι του Δημοσίου. Η συμμετοχή ειδικότερα της Rothschild μεταξύ των συμβούλων ερμηνεύεται από αναλυτές ως εκδήλωση του ενδιαφέροντος του εβραϊκού lobby.

Αναζήτηση εταίρου

Η κυβέρνηση επείγεται και, σύμφωνα με τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ομίλου, Χάρη Σαχίνη, σ' ένα δίμηνο θα έχει αποφασιστεί η μορφή ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ. Τα δημοσιεύματα της τελευταίας περιόδου αλλά και σημερινά (10.3.01) με βάση την εισήγηση στο Υπουργικό Συμβούλιο, επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ θα περιλάβει και την θυγατρικής της ΔΕΠΑ, δηλαδή τον Διαχειριστή Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ), που αποτελεί τον ιδιοκτήτη και διαχειριστή όλης της υποδομής του φυσικού αερίου στην Ελλάδα (αγωγοί, μετρητικοί σταθμοί, τερματικός σταθμός LNG Ρεβυθούσας).

Η αξία του ΔΕΣΦΑ, πέραν των περιουσιακών του στοιχείων, είναι σημαντική, αρκεί να λάβει κάποιος υπόψη τα έργα που προγραμματίζει, επενδύσεις συνολικού ύψους 1,3 δισ. ευρώ, για τα οποία η ΡΑΕ έδωσε το «πράσινο φως» και πρόκειται να εκτελεστούν έως το 2014.

Σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Reuters, ο επικεφαλής της εταιρείας σημειώνει ότι στόχος της ιδιωτικοποίησης είναι «να βρεθεί ένας καλός εταίρος με στρατηγική που να ευθυγραμμίζεται με αυτήν της ΔΕΠΑ». Παράγοντες που πρόσκεινται στη ΔΕΠΑ τονίζουν ότι η ΔΕΠΑ διαθέτει στρατηγικό εταίρο με συμμετοχή 35% στο μετοχικό κεφάλαιο, που είναι ο όμιλος Ελληνικά Πετρέλαια, ενώ και η ΔΕΗ διαθέτει δικαίωμα προαίρεσης για την αγορά από το Δημόσιο του 30% των μετοχών της εταιρείας.

Όμως το ενδιαφέρον των ιδιωτών είναι σημαντικό για τον ΔΕΣΦΑ και η κυβέρνηση δεν τον εξαιρεί. Ως γνωστόν, ο ΔΕΣΦΑ, με τις συμβάσεις και τα περιουσιακά του στοιχεία, αποτελεί σημαντικότατο στρατηγικό φορέα. Εμπλέκεται επίσης με τα σχέδια μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω του ελληνο-ιταλικού και του ελληνο-βουλγαρικού αγωγού όπως και με τους αγωγούς ITGI και Nabucco.

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν τη γενικότερη εκτίμηση, ότι οι ιδιώτες ενδιαφέρονται και θα επεδίωκαν την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ από κοινού με τον ΔΕΣΦΑ, για να έχουν μία δυναμική και κερδοφόρα επιχείρηση στα χέρια τους και περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Κοντολογίς, στην ποδιά των ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ σφάζονται παλικάρια και αναμένονται εξελίξεις με την κατάθεση του νομοσχεδίου.

Η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ είναι εγκληματική επιλογή

Με δεδομένη τη σημασία των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, η αριστερά και το λαϊκό κίνημα πρέπει να αγωνιστεί ώστε:

1. Ν' αποκλειστεί η ιδιωτικοποίηση τους. Είναι αναγκαίος ο πλειοψηφικός δημόσιος και κοινωνικός έλεγχος στη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ. Το συμφέρον της χώρας, της ανάπτυξης, το συμφέρον του καταναλωτή, έχει σαν προϋπόθεση και τον έλεγχο αυτό.

2. Στις ΕΠΑ (Εταιρείες Παροχής Αερίου), θυγατρικές της ΔΕΠΑ, που εξυπηρετούν τη διανομή στην οικιακή κατανάλωση, απαιτείται όχι απλώς πλειοψηφικός έλεγχος από το Δημόσιο, αλλά ανάκτηση και του μάνατζμεντ που σήμερα έχουν οι ιδιώτες, αν και έχουν το 49% των μετοχών, με συνέπεια να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην τιμολογιακή πολιτική.

3. Να υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος από το Κοινοβούλιο στην τιμολογιακή πολιτική. Κατεύθυνση της τιμολογιακής πολιτικής, ειδικά στις μέρες μας, πρέπει να είναι η συγκράτηση των τιμολογίων όσο γίνεται χαμηλότερα από τον πληθωρισμό, κάτι που μόνο με δημόσιους φορείς, που θα δρουν αντιπληθωριστικά συγκρατώντας την ακρίβεια, μπορεί να επιτευχθεί.

«ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ».

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

«ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ».


Η κρίση στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όχι μόνο δεν είναι παρελθόν, αλλά μπορεί να μεταπέσει γρήγορα σε νέα φάση αναζωπύρωσης και παρόξυνσης.

Δεν είναι τα ελλείμματα και τα χρέη που προκάλεσαν την διεθνή καπιταλιστική κρίση. Αντίθετα, με τη συνεχή εκτόξευση των ελλειμμάτων και των χρεών, και την κερδοσκοπική υπερεπέκταση του δανεισμού, οι κυρίαρχοι καπιταλιστικοί κύκλοι επιχειρούσαν μάταια να αποτρέψουν την εκδήλωση της κρίσης, ενώ όταν η κρίση ξέσπασε, εξίσου μάταια προσπαθούν να την κατασιγάσουν με νέα βουνά από ελλείμματα και χρέη, με τα οποία, πέραν των άλλων, στηρίζουν τράπεζες και πολυεθνικούς κολοσσούς.

Η ιδιαίτερη ένταση που σημειώνει η κρίση στην Ε.Ε. και ειδικότερα στην ευρωζώνη και την περιφέρεια της ευρωζώνης, στην οποία η κρίση λαμβάνει τη μορφή της κρίσης χρέους, οφείλεται πρώτα απ΄όλα στην ακραία νεοφιλελεύθερη και μονεταριστική δομική συγκρότηση της Ε.Ε., αλλά και στο μηχανισμό του ευρώ. Το «ευρώ» και ο μηχανισμός του, όπως έγραφα πριν ακόμα εγκατασταθεί το ενιαίο νόμισμα, είναι ένας μηχανισμός συνεχούς διεύρυνσης των αποκλίσεων και ανισοτήτων στην ευρωζώνη και μηχανισμός «κοινωνικού και ταξικού πολέμου» στην Ευρώπη!

Πιο συγκεκριμένα για την Ελλάδα δεν είναι το έλλειμμα και το πανύψηλο χρέος η αιτία του προβλήματος. Η αιτία του προβλήματος βρίσκεται στο εκρηκτικό αναπτυξιακό, παραγωγικό, κοινωνικό και οικολογικό έλλειμμα της χώρας, το οποίο με τη σειρά του οφείλεται στον ελληνικό νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, όπως λειτουργεί με τις δικές του δυσμορφίες μέσα στο ιδιαίτερα άνισο και δυσμενές τοπίο του ευρώ και της Ε.Ε.

Τα αλλεπάλληλα μνημονιακά προγράμματα της κυβέρνησης και των ληστών «νεοαποικιοκρατών» της τρόϊκα, που εφαρμόζονται ως αντάλλαγμα της τροϊκανής χρηματοδότησης, όχι μόνο είναι προγράμματα κοινωνικής λεηλασίας, αλλά και προγράμματα χωρίς προοπτική για την οικονομία αφού εκτινάσσουν τα χρέη, επιτείνουν την ύφεση και ερειπώνουν τη χώρα.

Για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό είναι θέμα επιβίωσης και προοπτικής να απαλλαγεί εδώ και τώρα από την τρόϊκα και το μνημόνιο.

Δεν μπορεί όμως να υπάρξει αξιόπιστος εναλλακτικός δρόμος απέναντι στο Μνημόνιο, χωρίς μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση απέναντι στο πρόβλημα του χρέους, η οποία οφείλει να ξεκινάει από την αμφισβήτηση της νομιμότητάς του και τη μη αναγνώρισή του ως χρέους του ελληνικού λαού.

Την ίδια ώρα δεν μπορεί να υπάρξει μια ριζοσπαστική εναλλακτική απάντηση στο χρέος, αν δεν συνδέεται και δεν εντάσσεται σε μια σύγχρονη και ριζοσπαστική εναλλακτική προοδευτική και σοσιαλιστική πρόταση και προοπτική για τη χώρα.

Τέλος, μια σύγχρονη ριζοσπαστική προοδευτική και σοσιαλιστική πρόταση στη χώρα μας δεν μπορεί να προχωρήσει και πολύ περισσότερο να ολοκληρωθεί, μέσα στα σκληρά μονεταριστικά ταξικά πλαίσια του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής νεοφιλελεύθερης «ιεράς συμμαχίας» της Ε.Ε., η οποία όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο Γερμανικό αντεργατικό στρατόπεδο.

Η προοδευτική και σοσιαλιστική προοπτική μιας οποιασδήποτε προπορευόμενης χώρας μέλους της Ε.Ε. ή θα συνεπιφέρει μια παλίρροια προοδευτικών ανατροπών και την ανατροπή σε πολλές χώρες της Ε.Ε. ή και στο σύνολό της ή θα οδηγήσει τη συγκεκριμένη χώρα, που επιχειρεί προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς, εφόσον θέλει να τους συνεχίσει, εκτός Ε.Ε.!

Τότε, η χώρα αυτή προοδευτικού και σοσιαλιστικού προσανατολισμού δεν θα απομονωθεί, τάχα, και θα οδηγηθεί στην εθνική αναδίπλωση, όπως μας τρομοκρατούν οι κυρίαρχοι κύκλοι, αλλά θα γίνει σημείο αναφοράς των ευρωπαϊκών λαών, επίκεντρο και αφετηρία ενός ανατρεπτικού «ντόμινο» για προοδευτικούς μετασχηματισμούς και σε άλλες χώρες, για μια νέα Ευρώπη της προοδευτικής και σοσιαλιστικής συνεργασίας.

Αυτή την ώρα, που η Ελλάδα βρίσκεται, εξαιτίας των επιλογών κυβέρνησης-Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ ένα βήμα πριν από το χάος και η Ε.Ε. σ΄ένα τρομακτικό αδιέξοδο, η ριζοσπαστική ελληνική Αριστερά οφείλει με ευθύνη και τόλμη να αναδείξει μια ριζοσπαστική πρόταση διεξόδου και θετικού μηνύματος για όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Η ριζοσπαστική Αριστερά, πρωταγωνιστώντας σε μια προσπάθεια για τη συμπαράταξη όλων των δυνάμεων της, οφείλει:

Πρώτον: Να υπογραμμίσει σε όλους τους τόνους ότι δεν αναγνωρίζει το δημόσιο χρέος ως χρέος του ελληνικού λαού και ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει καμία υποχρέωση να αποπληρώσει αυτό το χρέος. Πράγματι το υπέρογκο δημόσιο χρέος το συσσώρευσε στις πλάτες της χώρας μια αδίστακτη οικονομική και πολιτική ελίτ, ενώ αυτό το χρέος σε καμία περίπτωση δεν είχε σχέση με πραγματικές αναπτυξιακές, παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες της χώρας.

Δεύτερον: Να στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις το έργο της υπό σύσταση ανεξάρτητης και κινηματικής Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του δημοσίου χρέους, μέσω της οποίας είναι βέβαιον ότι ένα μεγάλο μέρος του χρέους θα αποδειχθεί μη νόμιμο ή επαχθές, που εκτοξεύθηκε με παράνομες και αντισυνταγματικές διαδικασίες.

Τρίτον: Να υποστηρίξει ως ελάχιστο στόχο την, χωρίς όρους, επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, η οποία θα πρέπει να αποβλέπει:
- Στην άμεση διαγραφή τουλάχιστον του μισού χρέους.
- Στη δραστική μείωση των επιτοκίων για το υπόλοιπο.
- Την παραχώρηση ικανής περιόδου χάριτος.
- Την επιμήκυνση των χρονικών ορίων αποπληρωμής χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση.

Η Αριστερά πρέπει να υπογραμμίσει ότι αν μια διαπραγμάτευση με αυτούς τους στόχους δεν ευοδωθεί, τότε η χώρα πρέπει να προχωρήσει άμεσα σε ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ενώ, αν και σε αυτήν την περίπτωση, δεν υπάρξει θετική ανταπόκριση από τους πιστωτές, τότε η μη ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ του χρέους θα γίνει ΜΟΝΙΜΗ!

Τέταρτον: Να προχωρήσει σε ευνοϊκή και τολμηρή ρύθμιση των ιδιωτικών χρεών, πρώτα από όλα των χρεών για τις πιο ευάλωτες και οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές κατηγορίες, τις πολύ μικρές επιχειρήσεις και τους μικρούς αγρότες

Πέμπτον: Να εφαρμόσει ένα άμεσο πρόγραμμα εθνικοποίησης – κοινωνικοποίησης των τραπεζών, ως μοχλό για την χάραξη μιας νέας χρηματοπιστωτικής πολιτικής με αποκλειστικά αναπτυξιακά, παραγωγικά και κοινωνικά κριτήρια.

Έκτον: Να επανεπεξεργαστεί και να διαμορφώσει, με αφετηρία τους παραπάνω προσανατολισμούς, ένα πρόγραμμα μεγάλων αλλαγών για ένα σύγχρονο, αποδοτικό και αποτελεσματικό κράτος και δημόσιο τομέα ικανούς να ανακτήσουν τον έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και να σχεδιάσουν μια σύγχρονη αναπτυξιακή, παραγωγική, κοινωνική και οικολογική ανασυγκρότηση και προοπτική της χώρας.

Πεποίθηση μου είναι ότι μια τέτοια πρόταση μπορεί να μοιάζει τολμηρή αλλά είναι άκρως υπεύθυνη, ρεαλιστική και συνεκτική για μια θετική διέξοδο και για μια ΕΛΠΙΔΑ στη χώρα.

Να προσθέσω, επίσης, ότι το πρόβλημα του χρέους και της καπιταλιστικής κρίσης δεν είναι μόνο μεγάλο ελληνικό πρόβλημα αλλά μείζον πρόβλημα για την περιφέρεια της ευρωζώνης, την ίδια την ευρωζώνη αλλά και ολόκληρη την ΕΕ.

Επομένως, ένα μεγάλο κίνημα «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω» για τη διαγραφή και ριζοσπαστική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους ως αφετηρία εναλλακτικών προοδευτικών και σοσιαλιστικών διεξόδων, αφορά όλες τις χώρες της ΕΕ και της Ευρώπης, πρώτα από όλα τις υπερχρεωμένες! Επομένως αυτό το κίνημα μπορεί να προσλάβει πανευρωπαϊκές διαστάσεις και να συνδεθεί με το δημόσιο έλεγχο, τη δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία και ένα άλλο ρόλο του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η απάντηση στην κρίση της ευρωζώνης δεν μπορεί να προκύψει με την επιμήκυνση αποπληρωμής χρέους, τη μείωση επιτοκίων ή με τα «ευρωομόλογα» ούτε με την αγορά ή επαναγορά ομολόγων ή από παρεμβάσεις της ΕΚΤ. Πολύ περισσότερο που τυχόν τέτοια μέτρα θα συνοδεύονται από σκληρά μνημονιακά προγράμματα και ένα προκρούστειο Γερμανικό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, πραγματικό οδοστρωτήρα για τις δυνάμεις της εργασίας.

Η απάντηση των λαών της ηπείρου πρέπει να είναι ο ενωμένος αγώνας λαών και εργαζομένων για προοδευτικές και σοσιαλιστικές ανατροπές σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα και στην Ευρώπη ως σύνολο. Για μια νέα προωθημένη συνεργασία λαών και χωρών στην Ευρώπη, που θα βασίζεται σε νέες αρχές και θα γράφει στις σημαίες της νέα προοδευτικά και σοσιαλιστικά ιδανικά.

Η ενωμένη Ευρώπη ή θα διαμορφωθεί κάτω από τις σημαίες της προόδου και του σοσιαλισμού ή δεν θα υπάρξει, παρά μόνο ως ακραία αντίδραση!

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΚΔΙΔΕΙ, ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΔΕΥΤΕΡΟ "ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ"!

**ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ WWW.ISKRA.GR

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΚΔΙΔΕΙ, ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΔΕΥΤΕΡΟ "ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ"!

ΜΕ (ΥΠΟΤΙΜΗΜΕΝΑ) ΟΜΟΛΟΓΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ!

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ!

του ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ

Πρωτοφανής ρύθμιση αλλά αληθινή! Με την παράγραφο 12 του άρθρου 45 του φορολογικού νομοσχεδίου το δημόσιο θα μπορεί και μάλιστα αναδρομικά από την 12.12.2010, «να εξοφλεί «παντός είδους» (!!!) υποχρεώσεις του, σε εθνικό (από πότε υπάρχει εθνικό νόμισμα;) ή αλλοδαπό νόμισμα, προς όλους τους φορείς του δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα, με τη σύμφωνη γνώμη τους, με έκδοση κρατικών χρεογράφων, ή εντόκων γραμματίων ή ομολόγων ή άλλων τίτλων δανεισμού (!!!), στο πλαίσιο του εκάστοτε εκτελούμενου προϋπολογισμού»!!! Αυτά γράφονται επί λέξει, στην εν λόγω διάταξη του φορολογικού νομοσχεδίου που κατέθεσε η κυβέρνηση!

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι από δω και μπρος το δημόσιο θα σταματήσει περίπου να πληρώνει μετρητά αλλά θα εκδίδει για την αντίστοιχη εκπλήρωση της υποχρέωσης ομόλογα ή και οποιοδήποτε άλλο τίτλο δανεισμού (ποιους άραγε;)! Το ότι η λήψη ομολόγων για την εξόφληση της υποχρέωσης του δημοσίου, θα χρειάζεται τη «σύμφωνη γνώμη» του παραλήπτη, είναι μάλλον τυπικό γεγονός, αφού το δημόσιο μπορεί κάλλιστα να εκβιάζει, και μάλιστα επιτυχώς, προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η κυβέρνηση με αυτήν την πρωτοφανή ρύθμιση:

• Πραγματοποιεί μια ιδιόμορφη στάση πληρωμών στην εκτέλεση των υποχρεώσεων του δημοσίου

• Εκδίδει στην πραγματικότητα, δίπλα στο ευρώ, ένα νέο, περίπου αναγκαστικό, γενικευμένο μέσο πληρωμής υποχρεώσεων, τα ομόλογα του δημοσίου! Αυτά τα ομόλογα θα χρησιμοποιούνται, έτσι, στην πράξη, ως παράλληλο υποβαθμισμένο «εσωτερικό νόμισμα», μέσω του οποίου το κράτος θα αποπληρώνει τις ''υποχρεώσεις'' του και θα πραγματοποιεί, ταυτόχρονα, ενός είδους εσωτερική υποτίμηση!

• Προχωρά ή τουλάχιστον επιχειρεί να προχωρήσει, σε μια αναδιάρθρωση των υποχρεώσεων του δημοσίου, με «κούρεμα» των οφειλών προς τρίτους, που μπορεί να φτάνει μέχρι και 30%, ανάλογα με την περίπτωση και τη σχετική Υπουργική απόφαση!

• Μεταφέρει υποχρεώσεις του Δημοσίου, που θα έπρεπε να πληρωθούν σήμερα, στο απώτερο μέλλον και με άγνωστους όρους, που θα αποφασίζονται με πλήρη αδιαφάνεια από τον εκάστοτε Υπουργό Οικονομίας

• Προχωρά σε νέες πρωτοφανείς λογιστικές αλχημείες, αφού στους προϋπολογισμούς θα εγγράφονται ως δαπάνες μόνο οι δεδουλευμένοι τόκοι των εκδιδόμενων ομολόγων, πράγμα που θα επιφέρει τη λογιστική, και μόνο, μείωση των ελλειμμάτων, μεταφέροντας στο μέλλον τα μεγάλα βάρη και αυξάνοντας, φυσικά, ακόμα πιο πολύ το δημόσιο χρέος!

Η κυβέρνηση με αυτήν την απίστευτη ρύθμιση, της οποίας περιγράψαμε μόλις κάποιες από τις πολλές δυσμενέστατες συνέπειες, στην ουσία αναγνωρίζει τη χρεοκοπία της χώρας, ενώ, ταυτόχρονα, προκαλεί μια μεγάλη παράλυση και αποδιοργάνωση των δημοσίων συναλλαγών και της οικονομίας!

Από δω και μπρος οι προμηθευτές του δημοσίου θα χρεώνουν με ένα «μεγάλο καπέλο» τις υπηρεσίες τους, τινάζοντας τον πληθωρισμό σε νέα ύψη, αφού θα γνωρίζουν ότι είναι πολύ πιθανόν να εξοφληθούν με υποτιμημένα ομόλογα!

Άραγε θα πλημμυρίσουμε με νέα ομολογιακά περιφερόμενα χαρτιά, που θα υποβαθμίζονται και θα υποτιμώνται συνεχώς;

Είναι η αναγνώριση αποτυχίας και αδιεξόδου!

Αυτή η ώρα είναι ώρα μιας μεγάλης προοδευτικής ανατροπής που θα αντιμετωπίσει με ένα νέο ριζοσπαστικό τρόπο το δημόσιο χρέος πριν ο τόπος ζήσει μια ολική καταστροφή που θα είναι ανεπίστρεπτη!