ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ : ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!!!

Με την φράση αυτή ο πρόεδρος της  ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ   Ν. Φωτόπουλος εξήγγειλε την δικαστική διαμάχη που δικαίως ανοίγει η Ομοσπονδία με το δημόσιο σε ότι αφορά τα σχέδια της κυβέρνησης για περαιτέρω μετοχοποίηση της ΔΕΗ (+17%), βάζοντας ένα πολύ μεγάλο, αν όχι τεράστιο, ζήτημα σε αυτά τα κατάπτυστα κυβερνητικά σχέδια, περιπλέκοντας βαθειά τον όποιο σχεδιασμό υλοποίησης τους.

Ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ με δηλώσεις του έκανε σαφές πως η επόμενη (και μάλιστα άμεσα μετά το Πάσχα) κίνηση της Ομοσπονδίας θα είναι η νομική πλέον διεκδίκηση, με καταθέσεις αγωγών κατά του δημοσίου από εργαζόμενους και συνταξιούχους , απαιτώντας την επιστροφή  των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων .

Τα δικαιώματα αυτά, τα οποία ανέρχονται μετά και την τελευταία επικαιροποίηση το 2007 ενόψει ασφαλιστικού ανέρχονται στο ποσό των 12 δις ευρώ .

Ιστορικά θα πρέπει να αναφέρουμε πως στην πρώτη μελέτη το 1995, η οποία έγινε αποδεκτή από τη ΔΕΗ και το υπουργείο Ανάπτυξης, η αξία των ενσωματωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων ορίστηκαν σε 3,9 δισ. ευρώ. Το 2000 ανήλθαν σε 9,1 δισ. ευρώ, το 2005 σε 10,8 και  τα οποία είναι ενσωματωμένα στα πάγια της επιχείρησης.

Το ποσόν αυτό αθροίζεται από τις ασφαλιστικές ρυθμίσεις των τελευταίων 50 χρόνων και αναφέρεται σε αναλογιστική μελέτη των εταιρειών Prudential και Wyatt, για λογαριασμό της ΔΕΗ και του Υπουργείου Ανάπτυξης και δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Την ενσωμάτωση αυτή  το ίδιο το δημόσιο είχε  ζητήσει από τους εργαζόμενους κάτι το οποίο και συνέβη, προκειμένου  να αυξήσει το μετοχικό κεφάλαιο της νεοεισαχθείσης  τότε ΔΕΗ στο χρηματιστήριο .

Έτσι  γίνεται  σαφές πως σύμφωνα με τους επίσημους αυτούς  υπολογισμούς , κύριος μέτοχος της ΔΕΗ είναι  οι εργαζόμενοι της και οι συνταξιούχοι της Επιχείρησης και αυτό γιατί  τα ίδια κεφάλαια της επιχείρησης ανέρχονται σήμερα σε 6,7 δισ. ευρώ, η κεφαλαιακή της αποτίμηση είναι στα 5,6 δισ. ευρώ, με το Δημόσιο να ελέγχει το 51% των μετοχών και τα Ασφαλιστικά Ταμεία 3,8 %.

Ζητούμενο και σκοπός της ΓΕΝΟΠ είναι  πέραν των νομικών ζητημάτων που ανοίγει, πως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους επενδυτές στην περίπτωση που η κυβέρνηση καταλήξει στη διάθεση πακέτου μετοχών της τάξεως του 17%. Από το 2001 στην πρώτη μετοχοποίηση, η ΓΕΝΟΠ είχε πετύχει να περιληφθεί αναφορά σε όλα τα δελτία ενημέρωσης των επενδυτών για τις αξιώσεις που έχει έναντι της επιχείρησης και των μετόχων από ενσωματωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα. Παράλληλα με τις δικαστικές ενέργειες στην Ελλάδα, μελετώνται και οι δυνατότητες προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια.
Πάντως το όλο θέμα ξεκινάει από πολύ παλαιότερα  και μάλιστα από τη δεκαετία του 1960  τότε που   με το νόμο 4491/1966 η ΔΕΗ ανέλαβε και την ασφάλιση του προσωπικού της (ήταν δηλαδή και ασφαλιστικός φορέας κι αυτό ίσχυε μέχρι και το 1999), με εξαίρεση το προσωπικό που προερχόταν από την τότε Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών (ΗΕΑΠ) και της Ελληνικής Ηλεκτρικής Εταιρείας. Το αποθεματικό των ασφαλιστικών εισφορών από εκείνη την εποχή  χρησιμοποιήθηκε σαν επενδυτικό κεφάλαιο για την επέκταση της εταιρείας.

Αργότερα το 1975, με τον νόμο 163 ενσωματώθηκαν στον ασφαλιστικό κλάδο της ΔΕΗ και οι τελευταίοι ασφαλισμένοι των Ταμείων της Εταιρείας Αθηνών και της Ελληνικής Ηλεκτρικής Εταιρείας στο Ταμείο Κύριας Ασφάλισης και στο Επικουρικό της ΔΕΗ και το 1985 το ΤΑΠ/ ΔΕΗ καταργήθηκε και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία πέρασαν και αυτά στην επιχείρηση.

Ακολούθησε το 1999 όπου , με την πρώτη ευρωπαϊκή οδηγία για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και τον νόμο 2773 διαχωρίστηκε ο διπλός χαρακτήρας της ΔΕΗ σε δύο αυτοτελή νομικά πρόσωπα, τη ΔΕΗ Α.Ε. και τον Οργανισμό Ασφάλισης Προσωπικού (ΟΑΠ/ΔΕΗ) στον οποίο ανατέθηκε η ευθύνη και της κύριας και της επικουρικής ασφάλισης όπως και του κλάδου της υγείας. 

Με τη μετοχοποίηση, καθώς η ΔΕΗ και το Δημόσιο ανέλαβαν την υποχρέωση να διαθέσουν περίπου το 1/5 των εσόδων από την πώληση των μετοχών στους ασφαλιστικούς φορείς, ενώ παράλληλα αναγνωριζόταν η ενσωματωμένη περιουσία που είχε ο ασφαλιστικός φορέας στη ΔΕΗ.

Πρίν από τρία χρόνια, με τις ασφαλιστικές ρυθμίσεις του 2008,  ο κλάδος κύριας ασφάλισης του ΟΑΠ-ΔΕΗ ενσωματώθηκε στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και το επικουρικό στο ΤΕΑΥΤΕΚΩ. Το κράτος και με τις ρυθμίσεις αυτές αναγνώριζε ότι θα καλύπτει τις τακτικές και έκτακτες ασφαλιστικές δαπάνες, αντισταθμιστικά για τα ασφαλιστικά περιουσιακά στοιχεία που είναι ενσωματωμένα στη ΔΕΗ. Να σημειωθεί ότι επειδή το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και το ΤΕΑΥΤΕΚΩ δεν έχουν κυριότητα ούτε στα ακίνητα που είχε ο ΟΑΠ υπάρχουν δικαστικές διεκδικήσεις και από τα ταμεία. Στη διαμάχη για την πολυκατοικία του ΟΑΠ-ΔΕΗ στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Φιλελλήνων που έφτασε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τον Μάρτιο του 2010, αναφέρονται όλες οι δεσμεύσεις του Δημοσίου γύρω από την ασφαλιστική περιουσία και οι αντιπαροχές του κράτους προς τους ασφαλισμένους προκειμένου να διατηρηθεί ακέραια η περιουσία της ΔΕΗ και ουσιαστικά του κράτους ως ιδιοκτήτη.

Εκτός των 22.500 εργαζομένων της ΔΕΗ αξιώσεις θα εγείρουν και οι συνταξιούχοι, περίπου 35.000, για αθέτηση των δεσμεύσεων του Δημοσίου προς τα ασφαλιστικά ταμεία.
Χαρακτηριστικό δε είναι ότι εκκρεμούν από πέρυσι περίπου 1.200 αιτήσεις καταβολής εφάπαξ για συνταξιοδοτούμενους της ΔΕΗ!!!

Τώρα θα ζητηθούν αναδρομικά τα αποθεματικά των παρακρατημένων εισφορών αλλά και των πόρων που προβλέπονταν υπέρ του ΟΑΠ στην μετοχοποίηση του 2001.

«Θα διεκδικήσουμε το αυτονόητο», δηλώνει ο πρόεδρος της  ΓΕΝΟΠ -ΔΕΗ  Ν. Φωτόπουλος, «να επιστρέψει η ΔΕΗ όλους τους ασφαλιστικούς πόρους που έχουν χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη της επιχείρησης».

Άνοιξαν λοιπόν οι ασκοί του Αιόλου και όπως τα πάντα δείχνουν η κυβέρνηση όχι μόνο σκόνταψε επάνω στα ίδια της τα σχέδια ξεπουλήματος της μεγαλύτερης ελληνικής δημόσια περιουσίας όπως αυτή της ΔΕΗ , αλλά το πιθανότερο όλων (όπως όλα δείχνουν) πως θα είναι το πρώτο ηχηρό χαστούκι απέναντι στην εκποίηση της όποιας δημόσιας περιουσίας  περιλαμβάνεται στα σχέδια της .

Ένα χαστούκι το οποίο θα της έχουν δώσει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας.

ANAKOIΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΔΕΗ/ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ: Η ΒΡΩΜΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 22.4.2011
 
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΔΕΗ/ΣΥΝ

Η ΒΡΩΜΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ,
ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ!!!
 
 
Για ακόμη μια φορά τα παπαγαλάκια μιας κυβέρνησης ,στην περίπτωση μας του Γ. Παπανδρέου, ακολούθησαν τη γνωστή τακτική της συκοφάντησης απέναντι σε μια Ομοσπονδία εργαζομένων, όπως αυτή της δικής μας  ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ , τη στιγμή που η τελευταία ετοιμάζεται για αγώνες διαρκείας απέναντι στην καταλήστευση, μέσω ιδιωτικοποίησης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού της χώρας.
 
Σκοπός μοναδικός για τους εγκάθετους συκοφάντες δεν είναι άλλος από το να κάμψει τις αντιδράσεις των αγωνιζόμενων εργαζομένων απέναντι στην αχρεία καταλήστευση του δημόσιου πλούτου  και να τους στερήσει την συμπαράσταση λαού και κοινωνίας .
 
Μια πρακτική η οποία έχει εξυπηρετήσει  στο  παρελθόν σε ανάλογες  εξευτελιστικές ιδιωτικοποιήσεις -''παραχωρήσεις'' σε ιδιωτικά κεφάλαια, τόσο της Ολυμπιακής όσο και του ΟΤΕ και ΟΣΕ αντίστοιχα.
 
Με επιθέσεις επικοινωνιακού τύπου μέσω εγκάθετων μέσων μαζικής ενημέρωσης που διασπείρουν τον τρόμο με ψεύδη περί δήθεν απειλών μπλακ-άουτ τα οποία θα βυθίσουν τη χώρα στο σκοτάδι και με αιχμή του δόρατος το πόρισμα σκοπιμότητας του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Ρακιντζή, το οποίο δεν αποβλέπει βέβαια με  κανένα τρόπο στην εξυγίανση, τάχα, του συνδικαλιστικού κινήματος  της ΔΕΗ, αλλά στην κατασυκοφάντησή του, όπως και στην κατασυκοφάντηση και υπονόμευση του αγώνα των εργαζομένων της ΔΕΗ αλλά και των άλλων ΔΕΚΟ,  κατά της ιδιωτικοποίησής τους!
 
Η κατάπτυστη αυτή συκοφαντική στρατηγική τους  ενισχύεται από πελώρια ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία περιμένουν να ''αρπάξουν'' ως όρνια τη ΔΕΗ ''θήραμα'', που τους προσφέρει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, μέσω των αποκρατικοποιήσεων-ιδιωτικοποιήσεων, κάτι που από χρόνια προσπαθούσαν και όλα δείχνουν πως η ώρα αυτή ήρθε.
Ξεχνούν όμως, πως εμείς οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, δεν θα υποκύψουμε και δεν θα μπορέσουν εύκολα να μας καθυποτάξουν.
 
 Εμείς οι 22.500 εναπομείναντες εργαζόμενοι (με τις οικογένειες μας), διάσπαρτοι σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, αποτελούμε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και του εργαζόμενου λαού,  με πλούσιες εμπειρίες και μεγάλο αγωνιστικό παρελθόν σκληρών ταξικών αναμετρήσεων και συγκρούσεων!
 
Ούτε την κοινωνία θα την πείσουν εύκολα για τα βρώμικα σχέδια ιδιωτικοποίησης. Γιατί όταν αναφερόμαστε  στη ΔΕΗ, θα πρέπει να γνωρίζουμε, πως μιλάμε για μια επιχείρηση η οποία φτιάχτηκε από τα χέρια , τον αγώνα, τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων της αλλά και με τα χρήματα όλων των Ελλήνων , όλου του λαού στον οποίο και ανήκει.
 
Το κοινωνικό-οικονομικό και συνάμα εθνικό έγκλημα που διαπράττεται αυτή τη στιγμή στη χώρα από Τρόϊκα και κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, δεν είναι δυνατόν να μείνει άνευ απάντησης τόσο από τη ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ και τους εργαζόμενους της αλλά και από τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Και για το λόγο αυτό κανένας «παπαγάλος» των όποιων συμφερόντων δεν θα είναι εύκολο να οδηγήσει τη ΔΕΗ προς εκποίηση και μάλιστα αντί πινακίου φακής!!!!
 
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΔΕΗ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ
ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΔΟΡΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ         ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
 
ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ
 
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ  ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ-ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ-ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ
ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ !!!...
 
 
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΕΗ / ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Ο Παραλογισμός του Αυτονόητου

Του
Ανδρέα Αβραμίδη*

Σε κωμωδία εξελίσσεται η προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκεράσει τις διαφορετικές απόψεις υπουργών της για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Οι διαφωνίες μεταξύ της Τ. Μπιρμπίλη και του υπουργείου οικονομικών δεν αφορούν διαφορετικές πολιτικές, αλλά την ταχύτητα υλοποίησης της ίδιας πολιτικής. Συγκεκριμένα, διαφωνούν για το αν θα πρέπει να παραδοθεί η ΔΕΗ στους κερδοσκόπους τώρα που η τιμή της μετοχής της είναι χαμηλή ή αργότερα. Επίσης διαφωνούν και για το αν θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν τα Δίκτυα στο σύνολό τους ή μήπως πρέπει να διατηρήσει το Κράτος τον έλεγχό τους. Εν τέλει εκείνο που επιδιώκουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι η εκποίηση των Δημόσιων ηλεκτρενεργειακών υποδομών και δραστηριοτήτων, υπακούοντας στις εντολές της ΕΕ και των πολυεθνικών της ενέργειας.

Τα συνδικάτα

Στο παζάρι αυτό συμμετέχει και η ΓΣΕΕ που δήλωσε δια του Προέδρου της πως προτείνει να διατηρηθεί ο έλεγχος των Δικτύων από το Κράτος (Ολομέλεια ΓΣΕΕ 14/3/2011). Θέση που εξ αντανακλάσεως δηλώνει «Ναι» στην πώληση μονάδων παραγωγής και ενός μειοψηφικού πακέτου στα δίκτυα! Απαράδεκτο για ένα θεσμό που υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Η εκποίηση της ΔΕΗ και της Ηλεκτρικής ενέργειας, γενικότερα, είναι σταθερή πολιτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, η δε ταχύτητα υλοποίησής της είναι ανάλογη του εκφοβισμού και εκβιασμού των εργαζομένων και της ίδιας της κοινωνίας. Μόνιμος υποστηρικτής της πολιτικής αυτής η συμβιβασμένη και συναινετική πλειοψηφία των συνδικαλιστών στην ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ. Από το 1999, όταν και ψηφίσθηκε ο πρώτος νόμος που καταργούσε την αυτασφάλιση και θεσμοθετούσε την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, στήριξαν όλες τις επιλογές των κυβερνήσεων, όπως π.χ. την μετοχοποίηση του 49% και συνεχίζουν και σήμερα να συναινούν στον κατακερματισμό της ΔΕΗ και την δημιουργία θυγατρικών Διανομής και Μεταφοράς.
Η οικονομική κρίση έχει περιορίσει την ζήτηση σε ελληνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται υπερεπάρκεια εγκατεστημένης ισχύος, φαινόμενο που θα ενταθεί στο μέλλον αν πάρουμε υπόψη τον στόχο μείωσης της κατανάλωσης κατά 20% έως το 2020. Συνέπεια αυτών είναι τα όποια κερδοσκοπικά συμφέροντα στην ενέργεια να στρέφονται στην λεηλασία της ΔΕΗ, η οποία εξελίσσεται σε ακόμα δύο μέτωπα, αυτό των λιγνιτικών μονάδων και των υδροηλεκτρικών.

Λιγνιτικά: τα σίγουρα κέρδη

Έως και 3000MW εγκατεστημένης ισχύος σε λιγνιτικούς σταθμούς θέλουν να βάλουν στο χέρι, όπως όλα δείχνουν, τα ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτή είναι η κατεύθυνση που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο της δημιουργίας ανταγωνιστικής αγοράς στην παραγωγή από λιγνίτη. Αφού ξεκίνησαν διαμαρτυρόμενοι πως δήθεν η ΔΕΗ έχει την αποκλειστικότητα αξιοποίησης των λιγνιτικών κοιτασμάτων, πέρασαν στην, μέσω της τρόικας, απαίτηση για πώληση Μονάδων της ΔΕΗ. Λόγω αντιδράσεων, διερευνήθηκαν ανεπιτυχώς ισοδύναμου αποτελέσματος σενάρια, όπως η ανταλλαγή ενέργειας, και καταλήξανε στο δίλημμα ενοικίαση ή πώληση Μονάδων. Το δεδομένο της ανταγωνιστικότερης παραγωγής από λιγνίτη σε σχέση με την παραγωγή από άλλα καύσιμα, όπως π.χ. το φυσικό αέριο και η πρόβλεψη πως ακόμα και μετά την επιβολή του κόστους των δικαιωμάτων ρύπανσης θα παραμείνει ανταγωνιστικότερη, κάνουν τα κερδοσκοπικά συμφέροντα να πιέζουν για την εντός του έτους ενοικίαση ή την αγορά από αυτούς των Μονάδων της ΔΕΗ.

Υδροηλεκτρικά: το φιλέτο

Τα 3.000MW εγκατεστημένης ισχύος αποτελούν το ισχυρότερο σημείο της ΔΕΗ. Είναι στρατηγικής σημασίας και ανυπολόγιστης αξίας, διότι : 1) είναι Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας, που σημαίνει λαμπρό μέλλον 2) θα αποκτήσουν ακόμα μεγαλύτερη σημασία στο μέλλον ως μονάδες αποθήκευσης ενέργειας, που θα παράγεται από άλλες μορφές ΑΠΕ, αλλά και για την ισορροπία του συστήματος και 3) γιατί όποιοι τα κατέχουν διαχειρίζονται νερά, που είναι πολύτιμα και χρησιμοποιούνται πέρα από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και για ύδρευση οικισμών και άρδευση γεωργικών εκτάσεων.
Καμιά ιδιωτική εταιρεία, όσο πλούσια και μεγάλη να είναι, δεν μπορεί να κατασκευάσει αυτές τις υποδομές. Μπορεί να τις αποκτήσει μόνο αν «πείσει» την κυβέρνηση να της τα πουλήσει. Το έγκλημα αυτό κατά του λαού –μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηρισθεί- βρίσκεται σε εξέλιξη με την δεδηλωμένη απόφαση της κυβέρνησης να αποσπάσει -κατ' αρχάς- από την ΔΕΗ τη διαχείριση των φραγμάτων. Η προδοτική αυτή απόφαση της κυβέρνησης για τα συμφέροντα του λαού, που υποτίθεται ότι υπηρετεί, πρέπει να βρει την απάντηση και την αντίσταση που της αναλογεί.

Ο παραλογισμός
του αυτονόητου

Επαναλαμβάνει συνεχώς ο ΓΑΠ πως η ασκούμενη πολιτική είναι πολιτική του αυτονόητου. «Αυτονόητο» λοιπόν είναι να μην έχει καμιά ευθύνη ο ίδιος για την πολύχρονη παρουσία του σε κυβερνήσεις που χρεοκόπησαν την χώρα μας. «Αυτονόητο» είναι επίσης να διαλύει και να εκποιεί μια ενιαία και καθετοποιημένη ΔΕΗ με τη μικρότερη τιμή κιλοβατωρών στην ΕΕ, αντικαθιστώντας την με πλήθος εταιρειών που θα κερδοσκοπούν στην πλάτη του Λαού. «Αυτονόητο» επίσης είναι να εξαφανίζει την ασφαλιστική περιουσία των εργαζομένων και των συνταξιούχων, που είναι ενσωματωμένη στην περιουσία της ΔΕΗ και που εξ αιτίας της δημιουργήθηκε και διατηρείται η χαμηλότερη τιμή κιλοβατώρας.

Ταξική η πολιτική τους,
ταξική και η απάντησή μας

Η απάντηση στην αντικοινωνική πολιτική τους στην ενέργεια δεν είναι μόνο υπόθεση των εργαζομένων της, αλλά ταξική. Αφορά την Αριστερά. Αφορά το ταξικό και αγωνιστικό κομμάτι του Εργατικού Κινήματος, που κυρίως συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ, αλλά και των συμμάχων του στους αγρότες, τους νέους και τους αυτοαπασχολούμενους. Η απάντηση πρέπει να συνοδεύεται από πρόταση που να καλύπτει τις σημερινές και μελλοντικές ανάγκες του λαού και να βρίσκεται σε αρμονία με το περιβάλλον. Η πρόταση αυτή ήταν και είναι ο ενιαίος Δημόσιος φορέας ενέργειας, η 100% Δημόσια ΔΕΗ με κοινωνικοποιημένα τα μέσα Παραγωγής και με εργατικό έλεγχο.

ΔΕΗ και περιβάλλον

Η καταστροφή στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας μάς έχει συγκλονίσει όλους και ιδιαίτερα εμάς τους εργαζόμενους στην ΔΕΗ. Όλοι ευχόμαστε να μπορέσουν οι συνάδελφοι εκεί να αντιμετωπίσουν γρήγορα τα προβλήματα ψύξης των αντιδραστήρων, ώστε αν αποφευχθεί μια περιβαλλοντική καταστροφή πλανητικών διαστάσεων. Αν και δεν υπάρχει αντιστοιχία στο μέγεθος της επικινδυνότητας μεταξύ των πυρηνικών μονάδων και των δικών μας, εν τούτοις και εμείς εδώ θα πρέπει - σε συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες - να θέσουμε σε προτεραιότητα τα ζητήματα ασφάλειας και προστασίας του περιβάλλοντος.

assedei.blogspot.com

* Ο Ανδρέας Αβραμίδης είναι συνδικαλιστής της ΑΣΣΕ/ΔΕΗ.

Δημοσιεύθηκε στην Εποχή

Αφήστε το κίνημα να ανθίσει

Του Αλέκου Καλύβη*

Η απεργιακή κινητοποίηση στις 23 Φεβρουαρίου κατέδειξε τις μεγάλες δυνατότητες του κινήματος όσο και τον κλιμακούμενο αυταρχισμό της εξουσίας, που στην πράξη πλέον οδηγεί σε απαγόρευση των συναθροίσεων.

Η απεργία είχε μεγάλη επιτυχία ακόμη και σε μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα. Το κλείσιμο των μικρών εμπορικών καταστημάτων έδωσε μια διαφορετική νότα και δημιουργεί τη βάση μιας πιο σταθερής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα μικροαστικά στρώματα.


Η κεντρική συγκέντρωση ήταν καλύτερη από αυτήν της 15ης Δεκέμβρη αλλά όχι τόσο μαζική με αυτήν της 5ης Μάη. Στην επαρχία η εικόνα της μαζικότητας ήταν καλύτερη από κάθε άλλη φορά. Τα πιο μαζικά μπλοκ διαδηλωτών ήταν των εργαζομένων που πλήττονται άμεσα από τα κυβερνητικά μέτρα αλλά και αυτά των κινημάτων "δεν πληρώνω", ενώ ήταν πολύς ο κόσμος που κατέβηκε ανοργάνωτα στην πορεία.

Διαμορφώνονται μεγάλες δυνατότητες κλιμάκωσης της πάλης.

Το επόμενο διάστημα θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και πρέπει να ενταθεί η κοινωνική και πολιτική πίεση. Η κυβέρνηση αισθάνεται απομονωμένη και γίνεται πιο καθαρή όχι μόνο η αναλγησία αλλά και η αποτυχία της πολιτικής της.


Ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, η ανάπτυξη πάλης σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο πρέπει να περάσει σε νέο επίπεδο οργάνωσης και υλοποίησης. Το μεγαλύτερο προσόν που πρέπει να αποκτηθεί είναι η μαζικότητα και η μαχητικότητα του ίδιου του κινήματος. Αυτό είναι που κυρίως μετρά και όχι η καθαρότητα ή η υπερδραστηριοποίηση κάποιων οργανωμένων μειοψηφιών.

Το κίνημα πρέπει να μάθει να περιφρουρεί τους αγώνες του από τις μικρές ομάδες των γνωστών-αγνώστων, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να προβοκάρουν τους αγώνες, να δίνουν πρόσχημα στην κρατική καταστολή να εκδηλώνεται πιο απροκάλυπτα και στην κυβέρνηση να αποπροσανατολίζει και να αποκρύπτει την μαζικότητα και τα αιτήματα των κινητοποιήσεων. Επί τέλους πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να ολοκληρώνουμε τις διαδηλώσεις χωρίς τους τόνους χημικών. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση η οποία διαλύει τις συγκεντρώσεις και αποθαρρύνει τον κόσμο να κατέβει στα συλλαλητήρια.

Επίσης η αριστερά πρέπει να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερο σεβασμό την αυτονομία του κινήματος. Να απαλλαγεί από πρακτικές όπου κάποιοι δημιουργούν κομματικές υγειονομικές ζώνες για να μην συγχρωτίζονται οι «πολιτικά καθαροί» με τους «μολυσμένους» εργαζόμενους ή από άλλες που επιλέγουν στελέχη της τα οποία, φορώντας το σαρίκι των εξεγερμένων της Αιγύπτου, φαντασιώνονται μηχανιστική μεταφορά καταστάσεων και παρουσιάζονται ως αυτόκλητοι διοργανωτές των συγκεντρώσεων των συνδικάτων. 

Είναι απόλυτα θεμιτό και πρέπον να αποφασίσουν οι εργαζόμενοι και το κίνημα το ίδιο να παραμείνουν στο σύνταγμα και να υπογραμμίσουν με μεγαλύτερη ένταση τη διαμαρτυρία τους. 


Αυτό, όμως, το πραγματοποιείς και αιφνιδιάζεις τον αντίπαλο και δεν το ανακοινώνεις την προηγούμενη μέρα, δίνοντας μάλιστα την ευκαιρία στην εξουσία να σχεδιάσει με την άνεσή της τη διάλυση της συγκέντρωσης.

Αυτή η λογική υποκρύπτει έναν αγχώδη και άγονο ανταγωνισμό μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς που πλήττει το κίνημα αλλά και μια λαθεμένη πολιτική πρακτική που όχι μόνο δεν σέβεται, αλλά παραβιάζει την αυτονομία του μαζικού κινήματος. Η αριστερά δεν έχει αυτό τον ρόλο. Φυσικά έχει κάθε δικαίωμα να παρεμβαίνει με τις θέσεις της, να κρίνει, να ασκεί αυτοτελώς τις πολιτικές της πρωτοβουλίες, να συμμετέχουν τα μέλη της μέσα στο μαζικό κίνημα, να στηρίζει αλλά όχι να καπελώνει από τα πάνω το κίνημα.

Επιπλέον η αναγκαία σκληρή κριτική στις πλειοψηφίες των ηγεσιών ιδίως της ΓΣΕΕ δεν μπορεί να οδηγεί σε απαξίωση και των εργατικών θεσμών που απέδειξαν, με τις μεγάλες απεργίες, ότι χωρίς τη συνδρομή αυτών των θεσμών δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν αυτά τα πολύ μεγάλα γεγονότα.

Συγκρότηση κοινωνικού μετώπου

Σε αυτή τη φάση πρέπει να κλιμακωθούν οι αγώνες. Αυτό δεν έχει σχέση τόσο με την αριθμητική των απεργιών αλλά με την δυναμική μιας πολύμορφης αγωνιστικής δράσης που θα βάζει σε κίνηση εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο. Στους χώρους δουλειάς, στις συνοικίες, στις πόλεις, πρέπει να χτίζεται ένα κοινωνικό μέτωπο το οποίο να συντονίζεται με πιο κεντρικές κινητοποιήσεις και απεργίες. Να οικοδομείται από τα κάτω μια αρραγής ενότητα που θα ακυρώνει τις συμβιβαστικές λογικές των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού και θα παραμερίζει τις διασπαστικές πρακτικές.


Η μάχη κατά του Μνημονίου και της τρόικας χρειάζεται να αναβαθμιστεί με την διαμόρφωση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας που θα εμπλέκει στον κοινό αγώνα εργατικά συνδικάτα, φορείς των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού που πλήττονται, επιστημονικούς συλλόγους, διανοούμενους, τη νεολαία, τα διάφορα κινήματα που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο, όλα αυτά με έναν κεντρικό συντονισμό σε ένα πανελλαδικό δίκτυο και με αποκεντρωμένη δράση.

Τώρα χρειάζεται η άνθηση του κοινωνικού με όρους κινήματος και αυτονομίας. Η οικοδόμηση του πολιτικά εναλλακτικού στο πλαίσιο της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι μια σχετικά αυτοτελής διαδικασία που πρέπει να επηρεάζει και να επηρεάζεται από το κίνημα, να κινείται παράλληλα, να γιγαντώνεται με τη μορφή και το περιεχόμενο ενός πολιτικού ρεύματος που θα δίνει πολιτική διέξοδο στην κοινωνική δυναμική.

Σε αυτή την κρίσιμη φάση, που γίνεται ολοφάνερο το πλήρες αδιέξοδο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του Μνημονίου, που η κυβέρνηση χάνει κάθε ίχνος πολιτικής νομιμοποίησης αλλά παρόλα αυτά εντείνεται η επίθεση σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, χρειάζεται να βοηθήσουμε το κίνημα να αναπτυχθεί με τους δικούς του όρους. Χρειάζεται να γεμίζουμε συνεχώς την καρδάρα κι όχι να την κλωτσάμε.

* Ο Αλέκος Καλύβης είναι πρώην αναπληρωτής πρόεδρος της ΓΣΕΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Ο Τ Ε

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αθήνα 28 Φεβρουαρίου 2011

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Η διοίκηση του ΟΤΕ και η Deutsche Telekom αξιοποιώντας το άγριο εργασιακό περιβάλλον που επέβαλε η κυβέρνηση των εντολοδόχων της τρόικας, προσπαθούν να πάρουν από τους εργαζόμενους στον όμιλο ΟΤΕ όσα μπορούν παραπάνω από όσα καταχτήσαμε με τους αγώνες μας.
Η διοίκηση του ΟΤΕ εξήγγειλε 120 απολύσεις στην COSMOTE. Η αναλγησία της διοίκησης να προχωρήσει σε απολύσεις στην COSMOTE δεν έχει προηγούμενο. Η COSMOTE – όπως λένε – είναι το στολίδι του ομίλου, είναι μια εταιρεία πρότυπο, είναι η εταιρεία που έχει μισθολογικό κόστος από τα μικρότερα σε όλο τον κόσμο, είναι η εταιρεία στην οποία ο διευθύνων σύμβουλος κ. Τσαμάζ αναδείχθηκε ως ο καλύτερος manager το 2010.
Με πολύτιμο συμπαραστάτη της την κυβέρνηση, επιχειρεί να αξιοποιήσει την επιστολή του υπουργού Οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου που ζητά από τους διοικητές των ΔΕΚΟ, εισηγμένων και μη, κερδοφόρων και ζημιογόνων, να μειώσουν τους μισθούς μας επικαλούμενη την κρίση, το διεθνές περιβάλλον και την ανταγωνιστικότητα. Έτσι σήμερα εξήγγειλε την αύξηση των ωρών εργασίας όλου του προσωπικού, την κατάργηση επιδομάτων που έχουν χορηγηθεί με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και την κατάργηση των δρομολογίων των λεωφορείων από και προς το διοικητικό μέγαρο.
Πριν λίγες μέρες δημοσιοποιήθηκαν τα οικονομικά αποτελέσματα του ομίλου ΟΤΕ για τη χρήση του 2010. Μετά τη δημοσιοποίησή τους ο κοινός τόπος όλων των δημοσιευμάτων είναι η μόνιμη επωδός «πρέπει να μειωθεί το εργασιακό κόστος !!».
Υπερτόνισαν τη μείωση των κερδών και τη συνεχιζόμενη διαρροή πελατών στους ανταγωνιστές. Εμείς διαβάζοντας με άλλο μάτι τα αποτελέσματα αναρωτιόμαστε: Μήπως η μείωση του τζίρου μόλις κατά 8% σε μια εποχή που χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν είναι μάλλον καλό αποτέλεσμα; Και πάντως σαφώς καλύτερο από τα 582 εκατ. € ζημιές της Deutsche Telekom το δ΄ τρίμηνο του 2010;
Όλα τα παραπάνω και ιδιαίτερα οι απολύσεις δείχνουν ότι το μόνο πράγμα που απασχολεί τη διοίκηση είναι η με τον οποιοδήποτε τρόπο αύξηση των κερδών της Deutsche Telekom και η τρομοκράτηση των εργαζόμενων σε όλο τον όμιλο.

Η διοίκηση του ΟΤΕ έσπειρε ανέμους και θα θερίσει θύελλες. Οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ και το συνδικαλιστικό τους κίνημα θα αντιδράσουν με όλους τους τρόπους για να αποτρέψουν τις απολύσεις, για να μην αυξηθούν οι ώρες εργασίας και για να προασπίσουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που πάνε να καταργήσουν.
Κλείνοντας επισημαίνουμε ότι η συμμετοχή στην κινητοποίηση της 23ης Φλεβάρη εκτός από το ηχηρό μήνυμα που έστειλε στην κυβέρνηση και την τρόικα στέλνει μήνυμα και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες για κλιμάκωση του αγώνα, σε συνεργασία με τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από αυτή την πολιτική, προκειμένου ο αγώνας να είναι νικηφόρος τόσο για τους εργαζόμενους στον ΟΤΕ όσο και για όλους τους άλλους που πλήττονται. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα επιτακτικό κάτω από τις νέες αντεργατικές εξαγγελίες του τέταρτου μνημονίου, για νέα επίθεση στις συμβάσεις, στους μισθούς, και στις συντάξεις αλλά και εν όψει της συνόδου κορυφής της Ε. Ε. στις 25 Μάρτη στην οποία θα επιχειρηθεί η Συνταγματοποίηση του συμφώνου ανταγωνιστικότητας της ΜΕΡΚΕΛ.

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Η κυβέρνηση Παπανδρέου μετράει ημέρες.

Πανεργατική απεργία 23^ης Φλεβάρη:

Αφετηρία για την κλιμάκωση των εργατικών αγώνων.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου μετράει ημέρες.

Πρόταση για νέα απεργία στις 17 Μαρτίου.

Η επιτυχία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 23/2 ήταν αναμφισβήτητη, όσο αφορά τα ποσοστά συμμετοχής των εργαζομένων σ’ αυτή και στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων. Η μαζικότητα στις εκτός Αττικής περιοχές της χώρας μας ξεπέρασε και την κινητοποίηση - ορόσημο κατά του μνημονίου στις 5/5/2010.

Η συμμετοχή και άλλων κοινωνικών κινημάτων (δεν πληρώνω – δεν πληρώνω, ενάντια στο δημόσιο χρέος, Κερατέα κλπ) όπως και χιλιάδων μη ενταγμένων στα συνδικάτα εργαζομένων αλλά και μικροεπαγγελματιών και εμπόρων ήταν ένα νέο ποιοτικό στοιχείο αυτής της κινητοποίησης.

Τα πιο σημαντικά όμως στοιχεία αυτής της κινητοποίησης ήταν η μαζικότερη από κάθε άλλη φορά συμμετοχή των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και κυρίως των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και αφετέρου η έντονη πολιτικοποίησή της, που εκφράστηκε με τα συνθήματα της πλειοψηφίας των διαδηλωτών που ζητούσαν την παραίτηση ή την απομάκρυνση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της κινητοποίησης ήταν το γεγονός ότι μεγάλα συνδικάτα και ομοσπονδίες, ελεγχόμενα από δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ, επέλεξαν συνειδητά, λόγω διαφωνιών τους με τις πρακτικές της πλειοψηφίας (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) της ΓΣΕΕ, να συμμετέχουν στην προσυγκέντρωση και στα μπλοκ των διαδηλωτών του συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, στον οποίο κατά βάση δραστηριοποιούνται συνδικαλιστές που πρόσκεινται στο ΣΥΡΙΖΑ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Η πανελλαδική απεργία με την μαζικότητα και τη μαχητικότητά της έστειλε πολλαπλά μηνύματα προς την κυβέρνηση και την τρόικα, ότι οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν και δεν ανέχονται πια τις αντεργατικές πολιτικές τους, αλλά και προς τις ηγεσίες των συνδικάτων να εγκαταλείψουν την συμβιβαστική πρακτική τους, να επιδείξουν σταθερότητα και συνέπεια στην υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων και να κλιμακώσουν νικηφόρα τους αγώνες.

Η χρησιμοποίηση από την κυβέρνηση σκληρής καταστολής για να διαλύσει την μεγαλειώδη απεργιακή διαδήλωση στην Αθήνα ήταν το αποκορύφωμα της αυταρχικοποίησης της πολιτικής το τελευταίο διάστημα. Αυτή η πρακτική της αναδεικνύει ακόμα περισσότερο τη χρεοκοπία των εφαρμοζόμενων πολιτικών της και την αδυναμία της να κρατήσει αποχαυνωμένους τους εργαζόμενους παρά την προκλητική στήριξη της από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Η επιτυχία της πανεργατικής απεργίας ήταν ανάλογη με αυτή των αντίστοιχων κινητοποιήσεων στις 5 Μάη και στις 15 Δεκέμβρη του 2010. Οι τρεις αυτές κινητοποιήσεις αποτελούν την κορύφωση των εργατικών αντιστάσεων κατά του μνημονίου και των κατεδαφιστικών κυβερνητικών πολιτικών κατά τη διάρκεια του τελευταίου δεκάμηνου.

Στο σύνολο τους όμως αυτές οι αντιστάσεις, παρά τις ισχυρές εκλάμψεις τους, δεν ήταν ποιοτικά και ποσοτικά ανάλογες της έντασης και του χαρακτήρα της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι αυτή την περίοδο, ούτε μπόρεσαν να ανακόψουν ή να ακυρώσουν τις αντεργατικές επιδιώξεις της τρόικας, της κυβέρνησης και του κεφαλαίου. Αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στην αδυναμία του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος για αντικειμενικούς και πολιτικούς λόγους που έχουν αναλυθεί επαρκώς το τελευταίο διάστημα από τις ταξικές – αγωνιστικές δυνάμεις που δρουν μέσα σ’ αυτό.

Οφείλεται όμως και στο γεγονός, ότι η Αριστερά στο σύνολό της, παρότι όλες οι δυνάμεις της συμμετέχουν ενεργά στις κοινωνικές αντιστάσεις, δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μέχρι τώρα το αντίπαλο δέος στις αντεργατικές πολιτικές ούτε να οικοδομήσει ένα ισχυρό πολιτικό αντίβαρο που να αντισταθμίσει στην αδυναμία των συνδικάτων για αγώνες με κλιμάκωση, προοπτική και νικηφόρα αποτελέσματα..

Μια Αριστερά κατακερματισμένη, διασπώμενη εν μέσω της οικονομικής κρίσης, αντιπαρατιθέμενη για μικροκομματικούς και μικροηγεμονικούς λόγους, που διαδηλώνει σε ξεχωριστές πλατείες για τα ίδια ακριβώς αιτήματα, που δεν μπορεί να συνεννοηθεί ούτε για το που θα πάει, πως θα πάει και πόσο θα μείνει στην τελική κατάληξη μιας διαδήλωσης, όπως συνέβη στις 23/2 στο Σύνταγμα, και που δεν μπορεί να περιφρουρεί το προαποφασισμένο πολιτικό πλαίσιο και χαρακτήρα των κοινωνικών αγώνων, είναι επόμενο να μην μπορεί να πείσει τους εργαζόμενους να ενωθούν οι ίδιοι για να αγωνιστούν μέχρι τέλους για τα κοινά ταξικά συμφέροντά τους.

Η Αριστερά επίσης δεν μπορεί να εμπνεύσει τα θύματα της οικονομικής κρίσης και των κυβερνητικών πολιτικών για μαζικές και μαχητικές αντιστάσεις με νικηφόρα προοπτική, εάν δεν μπορεί να προβάλει πειστικά μια εναλλακτική διέξοδο, ένα άλλο δρόμο από αυτόν του μνημονίου.

Παρά ταύτα η απεργία στις 23/2, όσα προηγήθηκαν, συνέβησαν κατά τη διάρκεια της και μετά από αυτή, εδραίωσαν στη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων την πλήρη πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και σήμαναν για τα καλά την αρχή του τέλους της.

Επειδή, λοιπόν, οι πολιτικές του μνημονίου και της κυβέρνησης οδηγούνται σε χρεοκοπία, επειδή η απόγνωση και η οργή των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, νέων και μικρομεσαίων επαγγελματιών και αγροτών ξεχειλίζουν και φαίνεται να ωριμάζουν σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που μπορεί να οδηγήσουν σύντομα σε μεγάλες ανατροπές, οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν και πρέπει να πάρουν τα μέτρα τους, ώστε να μην τις αφήσουν πίσω οι εξελίξεις. Να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα απ’ αυτό που κάνουν, και καλώς το κάνουν, δηλαδή από την στήριξη των κοινωνικών αντιστάσεων.

Το πρώτο αναγκαίο βήμα έχει να κάνει με τις προσπάθειες συνεννόησης και κοινής δράσης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς για τα στοιχειώδη και αυτονόητα, δηλαδή για την υπεράσπιση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων, που σήμερα αφανίζονται, και για την ακύρωση των αντικοινωνικών μνημονιακών και κυβερνητικών πολιτικών.

Το δεύτερο βήμα έχει να κάνει με τη διαμόρφωση από την όλη Αριστερά μιας κοινής εναλλακτικής πρότασης, που να δίνει διέξοδο και προοπτική στα λαϊκά στρώματα, να μπορεί να σπάσει το φόβο, να εμπνεύσει για συλλογική δράση και να πολιτικοποιήσει την συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση τους.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί και πρέπει να κλιμακώσει τους αγώνες του ενόψει της συνόδου κορυφής της ΕΕ στα τέλη Μαρτίου, όπου προετοιμάζονται να παρθούν αποφάσεις που θα βάλουν για πολλά χρόνια στο γύψο τα δικαιώματα των εργαζομένων σ’ όλη την Ευρώπη.

Η πρόταση των ταξικών αγωνιστικών δυνάμεων του εργατικού κινήματος για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με μία νέα πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 17 Μάρτη, εφόσον γίνει και απόφαση των συνδικάτων, μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στο ξήλωμα των αντεργατικών πολιτικών της κυβέρνησης του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Ταυτόχρονα οι δυνάμεις της Αριστεράς που δρουν μέσα στα ευρωπαϊκά συνδικάτα μπορούν και πρέπει να προτείνουν πανευρωπαϊκή απεργία των εργαζομένων πριν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ, η οποία θα βάλλει ταφόπετρα τα εργατικά δικαιώματα, τους μισθούς και τις συντάξεις. Εάν όχι τώρα, πότε επιτέλους θα νοιώσουν οι νεοφιλελεύθερες ελίτ της ΕΕ και οι πολυεθνικές που υπηρετούν την καυτή ανάσα των εργαζομένων της Ευρώπης.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς έχουμε λίγο ή καθόλου χρόνο να κάνουμε αυτά που απαιτούν οι έκτακτες ανάγκες των καιρών, αλλιώς θα μας ζητηθούν κι εμάς από τις μελλοντικές γενιές της εργατικής τάξης ιστορικές ευθύνες, γιατί δεν κάναμε όσα έπρεπε, ώστε οι δυνάμεις του κεφαλαίου να μην γυρίσουν το ρολόι των εργατικών κατακτήσεων δύο αιώνες πίσω.

Δημήτρης Στρατούλης

Μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ

Μέλος της επιτροπής εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

OΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ -ΑΝΑΤΡΟΠΗ -ΑΓΩΝΑΣ-ΛΑΊΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ

ΣΥΡΙΖΑ >>23/2 Αντιστεκόμαστε – απεργούμε – διαδηλώνουμε

20/02/2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 23ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Αντιστεκόμαστε – απεργούμε – διαδηλώνουμε

---

Εργαζόμενοι, Εργαζόμενες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι και νέες

Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η τρόικα, ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων, δεν έχει τελειωμό.

Τα αλλεπάλληλα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλλονται στα πλαίσια του μνημονίου και για χάρη των δανειστών της χώρας και της κερδοφορίας των αγορών, όχι μόνο δεν ανακόπτουν την ύφεση, αλλά την τροφοδοτούν και την ενισχύουν αυξάνοντας την ανεργία και την φτώχια σε πρωτοφανή για τη χώρα μας επίπεδα.

Η τρομοκρατία του χρέους χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επιβολή μιας διαρκούς λιτότητας και την πειθάρχηση των εργαζομένων στις επιταγές του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου.

Με το νέο μνημόνιο για το 2012 – 2014, προωθούνται ακόμα πιο κατεδαφιστικές πολιτικές και νέες θυσίες ύψους 14 δις ευρώ σε βάρος των εργαζόμενων, την ίδια στιγμή που δίνονται στις τράπεζες άλλα 30 δις ευρώ, ενώ η χώρα μπαίνει σε αιώνια επιτήρηση από την τρόικα και τους δανειστές της.

Με το προωθούμενο από την κυβέρνηση και την τρόικα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δις ευρώ μέχρι το 2015 πωλείται ολόκληρη η χώρα και λεηλατείται βάρβαρα από το κεφάλαιο ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος της.

Παράλληλα στις χώρες της Ευρωζώνης, το πρόβλημα του χρέους και η βαθειά οικονομική και κοινωνική κρίση που εξαπλώνεται, οδηγούν στην υλοποίηση νέων αντιδραστικών μέτρων και σε μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση με βάση τις κατευθύνσεις της Γερμανικής κυβέρνησης και των Γάλλων συνεταίρων της.

Η υπογραφή ενός «Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας» όπως οι ίδιοι το αποκαλούν, η αιώνια λιτότητα με την αποσύνδεση των μισθών από τον πληθωρισμό, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 τουλάχιστον χρόνια, η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και η συνταγματική κατοχύρωση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της αναθεώρησης των εθνικών συνταγμάτων, είναι οι βασικοί άξονες αυτού του νέου επιθετικού σχεδίου που επιχειρείται να επικυρωθεί με την σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ στα τέλη αυτού του Μάρτη.

Στο χώρο της «αντιπολίτευσης» η «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» και ο ΛΑΟΣ, παρά τους θεατρινισμούς τους, επί της ουσίας βάζουν πλάτη για να περνούν τα μνημονιακά μέτρα.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τις λαϊκές αντιστάσεις εξαπολύει ένα τσουνάμι αυταρχισμού με την καταπάτηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών, με την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και των αγωνιστών, με τη γενίκευση της κρατικής καταστολής.

Η καθοδηγούμενη επιχείρηση για την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, η προσπάθεια για ποινικοποίηση των αλληλέγγυων στους μετανάστες απεργούς πείνας, η ποινικοποίηση του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», η κατ’ εξακολούθηση απαγόρευση απεργιακών κινητοποιήσεων, η απαγόρευση πρόσφατα συγκεντρώσεων στο νομό Σερρών και η άσκηση του στρατού στο Κιλκίς για καταστολή διαδηλωτών είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του επικίνδυνου και εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού.

Εργαζόμενοι, Εργαζόμενες, συνταξιούχοι, νέοι και νέες, άνεργοι,

Μπορούμε και πρέπει να αγωνιστούμε για να την ανατρέψουμε αυτή την οδυνηρή κατάσταση που με ιδιαίτερη ένταση επιβάλλεται μέσω του μνημονίου στη χώρα μας.

Να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε:

• Τη συρρίκνωση των μισθών και των εισοδημάτων μας.

• Το ξεπούλημα και την λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

• Την επιβολή της Ακρίβειας και τον πληθωρισμό.

• Το κλείσιμο και τον αφανισμό των μικροεπιχειρήσεων.

• Τη καταστροφή του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων αγαθών.

• Τη βαρβαρότητα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και των απολύσεων.

• Την επελαύνουσα μάστιγα της ανεργίας.

• Τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.

• Την αντεργατική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των εργατικών δικαιωμάτων.

• Τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

• Την ολόπλευρη επίθεση ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα.

• Την κυβέρνηση του μνημονίου και κάθε κυβέρνηση που θα επιχειρεί να το υπηρετεί.

Να οικοδομήσουμε:

• Την ενότητα και το συντονισμό αγώνων, κόντρα στη συμβιβαστική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.

• Τη συσπείρωση των εργαζομένων σε αυτόνομα και ταξικά συνδικάτα και σε εργατικές επιτροπές σε όλους τους τόπους δουλειάς.

• Την αυτοοργάνωση των εργαζομένων πολιτών σε πρωτοβουλίες αγώνα και αλληλεγγύης σε κάθε δήμο και γειτονιά.

• Την αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Να συμπαραταχθούμε:

• Με τις εργατικές αντιστάσεις και τα ευρύτερα λαϊκά κινήματα.

• Με τους αγώνες των εργαζομένων για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών στην Υγεία, την Παιδεία, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τους ελεύθερους χώρους.

• Με τα κινήματα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και τις επιτροπές αγώνα στις γειτονιές.

• Με τον αγώνα των μεταναστών για τα δικαιώματα τους.

• Με την νεολαία και τους εκπαιδευτικούς για δημόσια και δωρεάν παιδεία και για την υπεράσπιση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.

• Με τις πρωτοβουλίες αγώνα για τα δικαιώματα των ανέργων με πρώτο το δικαίωμα για την εργασία.

• Με τα κινήματα για την υπεράσπιση και αναβάθμιση του περιβάλλοντος.

• Με τις κοινωνικές αντιστάσεις στην κρατική αυθαιρεσία και την καταστολή.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι και νέες

Μπορούμε και πρέπει να οικοδομήσουμε με τους αγώνες μας, ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο που να μπορεί να προωθήσει τους στόχους της ακύρωσης του μνημονίου και των εφαρμοζόμενων αντεργατικών κυβερνητικών πολιτικών καθώς και το άνοιγμα του δρόμου για μια άλλη προοδευτική σοσιαλιστική πορεία της χώρας μας προς όφελος των εργαζομένων.

Όλοι και όλες στην πανεργατική απεργία και στη συγκέντρωση στις 23/2.

Όλοι και όλες στους δρόμους.

Αθήνα: προσυγκέντρωση 10:30 πμ Μουσείο - συγκέντρωση 11:00 πμ πεδίον Άρεως

Θεσσαλονίκη: προσυγκέντρωση 9:30 πμ Καμάρα - συγκέντρωση 10:30 πμ ΕΚΘ

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Αναστολή κινητοποιήσεων οι Γιατροί του ΙΚΑ-Xιλιάδες γιατροί πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας!

Κανονικά θα λειτουργήσουν από τη Δευτέρα τα υποκαταστήματα του ΙΚΑ καθώς οι γιατροί του Ιδρύματος αποφάσισαν να αναστείλουν τις κινητοποιήσεις τους.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΕΣΥΠ ΙΚΑ, η οποία συνεδρίασε σήμερα, αποφάσισε να ανασταλούν οι κινητοποιήσεις, αλλά ζήτησε να συνεχιστεί ο διάλογος.

Στόχος των γιατρών του ΙΚΑ σε συνεργασία και με άλλους ιατρικούς φορείς είναι να ακυρωθεί στην πράξη το νομοσχέδιο με προσφυγές στη δικαιοσύνη, αλλά και άλλες μορφές κινητοποιήσεων οι οποίες θα αποφασιστούν τις προσεχείς ημέρες.

Ωστόσο οι γιατροί του ΙΚΑ ανακοίνωσαν ότι θα συμμετάσχουν στις 23 Φεβρουαρίου στην απεργία των ΑΔΕΔΥ - ΓΣΕΕ.

Στην ίδια απεργιακή κινητοποίηση θα λάβουν μέρος και οι νοσοκομειακοί γιατροί, όπως αποφάσισε η ομοσπονδία τους (ΟΕΝΥΓΕ), ενόψει των συνελεύσεων που θα γίνουν σε όλα τα νοσοκομεία, προκειμένου να αντιδράσουν με άλλους τρόπους στο νομοσχέδιο, όπως η κατάληψη σε ταμεία νοσοκομείων κατά την διάρκεια των εφημεριών, με στόχο οι πολίτες να μην καταβάλουν χρήματα προκειμένου να εξετάζονται στα δημόσια νοσοκομεία.

Από την πλευρά τους οι γιατροί του ΙΚΑ αναφέρουν ότι θα διεκδικήσουν δικαστικά την κατοχύρωση του 20λεπτου χρόνου εξέτασης του ασθενή, προκειμένου να μην τίθεται σε κίνδυνο η υγεία των ασφαλισμένων και να μην υποβαθμίζεται ο ρόλος του γιατρού του ΙΚΑ, ο οποίος -όπως τονίζουν- συκοφαντείται ως απλός συνταγογράφος.

Ιστορικό

Με επικεφαλής το πανό της κατάληψης του υπουργείου υγείας κυριάρχησαν τα συνθήματα «οι γιατροί δεν είναι συντεχνία, παλεύουν για δημόσια και δωρεάν υγεία», «δωρεάν και ιση υγεία στο λαό, για κάθε μετανάστη και ανασφάλιστο», «αλί, αλί, αλί και τρισαλί – Λοβέρδε θα φύγεις σαν τον Μπεν – Αλί» Πριν από την πορεία χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές συγκεντρώθηκαν έξω από το Υπουργείο σε ενθουσιώδη ατμόσφαιρα με ομιλητές τους προέδρους των ιατρικών συλλόγων, αντιπροσώπους και συνδικαλιστές.

Όλοι οι ομιλητές – με πρώτους τους προέδρους των ιατρικών συλλόγων - τόνισαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο των συνελεύσεων της κατάληψης στη μαζικοποίηση των κινητοποιήσεων και το γεγονός ότι το «Νομοσχέδιο Λοβέρδου» ένωσε όλους τους ιατρικούς και νοσηλευτικούς κλάδους σε ένα δυναμικό κίνημα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης. Επίσης τόνισαν ότι η σημερινή κινητοποίηση ήταν η αρχή του αγώνα για την απόσυρση του νομοσχεδίου. Μια σειρά ομιλητές ζήτησαν την παραίτηση του Λοβέρδου. Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ Στάθης Τσάκαλος είπε ότι ο Λεβέρδος είναι «ο νεκροθάφτης της υγείας». Ο πρόεδρος των ελευθεροεπαγγελματιών γιατρών Αττικής τόνισε ότι η σημερινή κινητοποίηση ήταν «η μεγαλύτερη από το 1983». Ο πρόεδρος των φαρμακοποιών Αθήνας Κώστας Μαραγκάκης είπε ότι το ποσοστό συμμετοχής στην απεργία με κλείσιμο καταστημάτων «αγγίζει το 100%». Ο Πάνος Παπανικολάου από το κρατικό Νίκαιας τόνισε ότι ο αγώνας είναι «ενάντια στη χούντα κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ». Ο πρόεδρος των καθηγητών (ΟΛΜΕ) Δημήτρης Πεππές χαιρέτισε τη συγκέντρωση όπως και αντιπρόσωποι νοσοκομείων, φοιτητών κ.α.

Στην Ομόνοια η πορεία συναντήθηκε με απεργούς των συγκοινωνιών, ενώ από την αρχή συμμετείχαν οι Φαρμακευτικοί Σύλλογοι, Σωματεία Εργαζόμενων στα Δημόσια Νοσοκομεία, άλλες συνδικαλιστικές ενώσεις υγειονομικών, εκπρόσωποι από ιατρικούς συλλόγους και ενώσεις νοσοκομειακών γιατρών εκτός Αθήνας.
Πριν ξεκινήσει η πορεία, ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΚΕΣΥ, για να πάψει η προώθηση των αισχρών σχεδίων για εξετάσεις πριν την ειδικότητα, για δημιουργία «επιστημονικών εταιρειών – κολλέγιων» και γενικά για προώθηση των αντιδραστικών μέτρων κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Η πορεία, αφού έμεινε αρκετή ώρα μπροστά στη Βουλή, επέστρεψε συγκροτημένα στο υπουργείο υγείας όπου μέχρι τώρα συνεχίζεται στον χώρο της κατάληψης γενική συνέλευση. Στη συνέλευση συζητήθηκαν διάφορες προτάσεις για τη συνέχιση του αγώνα. Αποφασίστηκε συνέχιση της κατάληψης και νέα γενική συνέλευση αύριο στις 12 το μεσημέρι.

aristerovima.gr

ΓΕΝΟΠ : ΣΑΝ ΕΤΟΙΜΟΙ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ,ΣΑΝ ΘΑΡΡΑΛΕΟΙ (ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ της Νανής Πολίτου)

ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ της Πολίτου Νανής στη 3^Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη 29-30 Νοέμβρη 2008 της Αυτόνομης Παρέμβασης στην ΑΣΟΕ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαιρετώ με τη σειρά μου τη συνδιάσκεψη της Α. Π. όπου χρονικά συμπίπτει με μία κατάσταση ολομέτωπης επίθεσης προς τους εργαζόμενους όλων των κοινωνικών στρωμάτων από μία νεοφιλελεύθερη πολιτική που συρρικνώνει τα εισοδήματα, ξεθεμελιώνει τις κοινωνικές κατακτήσεις, εκμηδενίζει κάθε σκέψη για παραπέρα διεκδικήσεις των εργαζομένων χτυπάει συγκεκριμένους χώρους όπως αυτόν της Κ.Ω με τις απανωτές ιδιωτικοποιήσεις, ενισχύει το κεφάλαιο στη χώρα, φορτώνοντας με φορομπηχτικούς νόμους τα βάρη στους εργαζόμενους, ζητήματα δηλ. με τα οποία η συνδιάσκεψη μας θα προβληματιστεί και θα απαντήσει με συγκεκριμένη τακτική αντιμετώπισης αυτής της πολιτικής. Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να κεντράρουμε τους στόχους μας σε δύο βασικές πλευρές.

Πρώτον η οργάνωση της δουλειάς μας για να υπάρξουμε στους σοβαρούς και στρατηγικής σημασίας χώρους της οικονομίας, στους τραπεζικούς και επιχειρήσεις Κ.Ω. κ.λ.π. με συμμάζεμα της δουλειάς στους χώρους, αξιοποιώντας και νοικοκυρεύοντας όσες δυνάμεις έχουμε σε αυτούς τους χώρους, παράλληλα να στοχεύουμε να υπάρχουμε στους μεγάλους βιομηχανικούς χώρους που πλήττονται περισσότερο από τη επιθετική αυτή νεοφιλελεύθερη πολιτική και όταν λέω να υπάρχουμε εννοώ να φτάνει η κεντρική μας κατεύθυνση και στο τελευταίο εργαζόμενο με ανακοινώσεις, έντυπα, ηλεκτρονικά με κάθε δυνατό τρόπο.

Δεύτερον να συγκεκριμενοποιήσουμε το διεκδικητικό πλαίσιο που θα ανατρέπει τις συνέπειες αυτής της πολιτικής και θα δείχνει το δρόμο για παραπέρα διεκδικήσεις πέρα από την μέχρι τώρα αμυντική στάση. Εδώ θέλω να τονίσω ότι πρέπει με μεγαλύτερη σπουδή να καταγγείλουμε στα πιο πλατιά εργατικά στρώματα τη διασπαστική τακτική του ΠΑΜΕ που αδυνατίζει την αποτελεσματικότητα των αγώνων και αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική μας ικανότητα, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει με συγκεκριμένη δουλειά σε κάθε χώρο. Κλείνοντας θέλω να σας πω ότι προέρχομαι από το χώρο της ΔΕΗ όπου εδώ και ένα χρόνο είμαστε σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις ώστε να αποτρέψουμε την εκποίηση και παράδοση στα χέρια των εμπόρων και των δήθεν ιδιωτών επενδυτών του κολοσσού που είναι η ΔΕΗ η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας με την τεράστια προσφορά του σε εθνικό, οικονομικό, κοινωνικό και εργασιακό επίπεδο που χτίστηκε από τα χρήματα των εργαζομένων και του ασφαλιστικού μας φορέα. Η απελευθέρωση της αγοράς της ηλ. Ενέργειας και το δικαίωμα ηλεκτροπαραγωγής στους ιδιώτες έχει σαν στόχο την συρρίκνωση των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ, την εκχώρηση των φιλέτων παραγωγής στους ιδιώτες να σας φέρω ένα παράδειγμα. Η πλέον ηλεκτροβόρα βιομηχανία η ΠΕΣΙΝΕ που τώρα λέγεται ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ της Ελλάδας του γνωστού Μυτιληναίου παρότι πήρε άδεια και έφτιαξε σταθμό παραγωγής ηλ. Ενέργειας δεν κάνει χρήση του προίόντος της, το πουλάει στη ΔΕΗ με τιμή πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που συνεχίζει να αγοράζει ρεύμα από τη ΔΕΗ. Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα πως αγαντάρουν τους ιδιώτες σε βάρος της πρώτης δημόσιας επιχείρησης. Οι αυξήσεις του κ. Αθανασόπουλου δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προετοιμάζουν το έδαφος της μεγάλης τιμής της κιλοβατώρας ώστε οι ιδιώτες επενδυτές να χουν σίγουρα κέρδη γι αυτό και τόσο καιρό περιμένουν με τις άδειες στο χέρι. Το όνειρο της φθηνής ενέργειας όταν ο ιδιώτης μπεί στη Παραγωγή είναι θερινής νύκτας.

Σε αυτές τις κρίσιμες για τη ΔΕΗ λοιπόν συνθήκες που θα έπρεπε η ενότητα και η ομοψυχία να είναι κυρίαρχα στη καθημερινή μας πάλη, η παράταξη μας στο χώρο λειτουργεί σε μια αρρωστημένη κατάσταση, διασπασμένη εδώ και πολλά χρόνια με έντονα εκφυλιστικά φαινόμενα. Ο τρόπος λειτουργίας πολύ μακριά από τον κανονισμό της Α.Π. με έντονες συγκρούσεις για σοβαρά πολιτικά ζητήματα και με εμφανή χαρακτηριστικά παραγοντισμού και ατομικής δράσης σε ανώτατο επίπεδο που δυστυχώς αμαυρώνουν όλη την εικόνα της παράταξης που έχει πίσω της ιστορικά μία σημαντική προσφορά στο συν. Κίνημα .

Οι έντονες αυτές αντιπαραθέσεις με την αναπόφευκτη διάσπαση των δυνάμεων μας εκδηλώθηκαν ανοιχτά στα δύο τελευταία συνέδρια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, καθώς επίσης και στις πρόσφατες αρχαιρεσίες του ΣΩΜ. ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ στην Πτολεμαίδα με την κατάθεση ψηφοδελτίου της Α.Π. ξεχωριστά από εκείνο της μέχρι τώρα γνωστής παράταξης. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες η ζωή και η δράση μας είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας, που μόνο αγγελικά πλασμένη δεν είναι αλλά τα συντροφικά μαχαιρώματα έχουν και όρια … και η υπομονή μας επίσης δεν είναι ανεξάντλητη. όπως και το επίπεδο συνείδησης του καθενός μας ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ

Στην εποχή που πατιούνται τα άβατα και βγαίνουν όλα στο φως είναι καιρός πια να τολμάμε αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε τη χαμένη τιμή μιας ιστορικής παράταξης στη μεγαλύτερη Επιχείρηση της χώρας, αν θέλουμε να δυναμώσουμε το κύρος μας και να παίξουμε καθαρό και ισότιμο παιχνίδι χωρίς να κλείνουμε τα μάτια γιατί έτσι εξυπηρετεί κάθε φορά τους συσχετισμούς και τα κουκιά στα ανώτερα όργανα, αν θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί ΝΑΙ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ να λειτουργήσουμε να κάνουμε ρήξη με τα κατεστημένα που από καιρό θα έπρεπε να έχουν αποσυρθεί λόγω συνδικαλιστικής και ηλικιακής φθοράς, αλλά κυρίως λόγω ιδεολογικής ανεπάρκειας και συμβιβασμού . Η παράταξη αυτή βαρύνεται με χαρακτηριστικά λειτουργίας κλειστού κλαμπ που επιβραβεύει τους αρεστούς με παροχές, εξαγοράζοντας συνειδήσεις δεξιά και αριστερά. Η παράταξη αυτή που με την ανεπαρκή και προβληματική λειτουργία της ακύρωσε τον ίδιο τον ρόλο ύπαρξης της , όταν πριν από χρόνια συναίνεσε στο θέμα του ξεπουλήματος του ασφαλιστικού και την μετοχοποίηση της ΔΕΗ, γεγονός που σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών τόσο στις γραμμές μας όσο και σε κάθε αριστερή συνείδηση. Πρέπει επιτέλους να γραφτεί ένα τέλος στην αρρωστημένη αυτή κατάσταση , να λειτουργήσουμε οργανωμένα με αποφάσεις που θα παίρνονται μέσα από όργανα και οι όποιες δράσεις έξω από αυτές τις αποφάσεις που θα μας εκθέτουν, να κοπούν με το μαχαίρι Τότε θα ανοίξει ο δρόμος για να αξιοποιήσουμε όλες μας τις δυνάμεις που τόσα χρόνια έχουν αποστασιοποιηθεί απογοητευμένοι από την κεντρική δράση. Για όλα αυτά θα έπρεπε να γίνει σοβαρή προσυνδιάσκεψη και να ειπωθούν όλα αυτά , αλλά δεν έγινε κατορθωτό γιατί κάποιοι δεν το ήθελαν όπως δεν θέλουν ποτέ τον έλεγχο. Εχουμε σοβαρά αγωνιστικά κομμάτια σε αρκετές περιοχές που μένουν αναξιοποίητα, για να μπορέσουμε να προβάλλουμε το διαφορετικό στίγμα μας μέσα από καλύτερα οργανωμένη παρέμβαση όπως τόνισε ο σ. Καλύβης στην εισήγηση του χθές.

ΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΩ οι δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να εκφράζονται μέσα από την Α.Π. και όχι καπηλευόμενοι την αριστερή ταυτότητα τους να εξασφαλίζουν τις θεσούλες που με ευγενική χορηγία τους παραχωρεί με τα όποια ανταλλάγματα η ΠΑΣΚΕ ιδιαίτερα σε γεωγραφικές περιοχές της Ελλάδας όπου παίζονται τα πιο βρώμικα λιθανθρακικά παιχνίδια.

Ιδιαίτερα στον ευαίσθητο χώρο της Ενέργειας ο τρίτος στόχος που βάζει η εισήγηση η δημιουργία δηλ. δικτύου που θα ενώνει και θα κινητοποιεί τις συνδ. Δυνάμεις του χώρου της Ριζ. Αριστεράς με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, γιατί μόνοι μας πια τίποτα δεν μπορούμε να πετύχουμε.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΜΑΣ. Διαβάζω στην εισήγηση

Και ρωτώ αν είναι ουτοπία ή το κλειδί με το οποίο ανοίξουμε τη νέα σελίδα στο κίνημα;

Νανή Πολίτου

Οργανωτικός Γραμματέας ΕΔΟΠ-ΔΕΗ

ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ >> σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι

ΟΜΙΛΙΑ της Πολίτου Νανής στη 3^Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη 29-30 Νοέμβρη 2008 της Αυτόνομης Παρέμβασης στην ΑΣΟΕ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαιρετώ με τη σειρά μου τη συνδιάσκεψη της Α. Π. όπου χρονικά συμπίπτει με μία κατάσταση ολομέτωπης επίθεσης προς τους εργαζόμενους όλων των κοινωνικών στρωμάτων από μία νεοφιλελεύθερη πολιτική που συρρικνώνει τα εισοδήματα, ξεθεμελιώνει τις κοινωνικές κατακτήσεις, εκμηδενίζει κάθε σκέψη για παραπέρα διεκδικήσεις των εργαζομένων χτυπάει συγκεκριμένους χώρους όπως αυτόν της Κ.Ω με τις απανωτές ιδιωτικοποιήσεις, ενισχύει το κεφάλαιο στη χώρα, φορτώνοντας με φορομπηχτικούς νόμους τα βάρη στους εργαζόμενους, ζητήματα δηλ. με τα οποία η συνδιάσκεψη μας θα προβληματιστεί και θα απαντήσει με συγκεκριμένη τακτική αντιμετώπισης αυτής της πολιτικής. Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να κεντράρουμε τους στόχους μας σε δύο βασικές πλευρές.

Πρώτον η οργάνωση της δουλειάς μας για να υπάρξουμε στους σοβαρούς και στρατηγικής σημασίας χώρους της οικονομίας, στους τραπεζικούς και επιχειρήσεις Κ.Ω. κ.λ.π. με συμμάζεμα της δουλειάς στους χώρους, αξιοποιώντας και νοικοκυρεύοντας όσες δυνάμεις έχουμε σε αυτούς τους χώρους, παράλληλα να στοχεύουμε να υπάρχουμε στους μεγάλους βιομηχανικούς χώρους που πλήττονται περισσότερο από τη επιθετική αυτή νεοφιλελεύθερη πολιτική και όταν λέω να υπάρχουμε εννοώ να φτάνει η κεντρική μας κατεύθυνση και στο τελευταίο εργαζόμενο με ανακοινώσεις, έντυπα, ηλεκτρονικά με κάθε δυνατό τρόπο.

Δεύτερον να συγκεκριμενοποιήσουμε το διεκδικητικό πλαίσιο που θα ανατρέπει τις συνέπειες αυτής της πολιτικής και θα δείχνει το δρόμο για παραπέρα διεκδικήσεις πέρα από την μέχρι τώρα αμυντική στάση. Εδώ θέλω να τονίσω ότι πρέπει με μεγαλύτερη σπουδή να καταγγείλουμε στα πιο πλατιά εργατικά στρώματα τη διασπαστική τακτική του ΠΑΜΕ που αδυνατίζει την αποτελεσματικότητα των αγώνων και αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική μας ικανότητα, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει με συγκεκριμένη δουλειά σε κάθε χώρο. Κλείνοντας θέλω να σας πω ότι προέρχομαι από το χώρο της ΔΕΗ όπου εδώ και ένα χρόνο είμαστε σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις ώστε να αποτρέψουμε την εκποίηση και παράδοση στα χέρια των εμπόρων και των δήθεν ιδιωτών επενδυτών του κολοσσού που είναι η ΔΕΗ η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας με την τεράστια προσφορά του σε εθνικό, οικονομικό, κοινωνικό και εργασιακό επίπεδο που χτίστηκε από τα χρήματα των εργαζομένων και του ασφαλιστικού μας φορέα. Η απελευθέρωση της αγοράς της ηλ. Ενέργειας και το δικαίωμα ηλεκτροπαραγωγής στους ιδιώτες έχει σαν στόχο την συρρίκνωση των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ, την εκχώρηση των φιλέτων παραγωγής στους ιδιώτες να σας φέρω ένα παράδειγμα. Η πλέον ηλεκτροβόρα βιομηχανία η ΠΕΣΙΝΕ που τώρα λέγεται ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ της Ελλάδας του γνωστού Μυτιληναίου παρότι πήρε άδεια και έφτιαξε σταθμό παραγωγής ηλ. Ενέργειας δεν κάνει χρήση του προίόντος της, το πουλάει στη ΔΕΗ με τιμή πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που συνεχίζει να αγοράζει ρεύμα από τη ΔΕΗ. Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα πως αγαντάρουν τους ιδιώτες σε βάρος της πρώτης δημόσιας επιχείρησης. Οι αυξήσεις του κ. Αθανασόπουλου δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προετοιμάζουν το έδαφος της μεγάλης τιμής της κιλοβατώρας ώστε οι ιδιώτες επενδυτές να χουν σίγουρα κέρδη γι αυτό και τόσο καιρό περιμένουν με τις άδειες στο χέρι. Το όνειρο της φθηνής ενέργειας όταν ο ιδιώτης μπεί στη Παραγωγή είναι θερινής νύκτας.

Σε αυτές τις κρίσιμες για τη ΔΕΗ λοιπόν συνθήκες που θα έπρεπε η ενότητα και η ομοψυχία να είναι κυρίαρχα στη καθημερινή μας πάλη, η παράταξη μας στο χώρο λειτουργεί σε μια αρρωστημένη κατάσταση, διασπασμένη εδώ και πολλά χρόνια με έντονα εκφυλιστικά φαινόμενα. Ο τρόπος λειτουργίας πολύ μακριά από τον κανονισμό της Α.Π. με έντονες συγκρούσεις για σοβαρά πολιτικά ζητήματα και με εμφανή χαρακτηριστικά παραγοντισμού και ατομικής δράσης σε ανώτατο επίπεδο που δυστυχώς αμαυρώνουν όλη την εικόνα της παράταξης που έχει πίσω της ιστορικά μία σημαντική προσφορά στο συν. Κίνημα .

Οι έντονες αυτές αντιπαραθέσεις με την αναπόφευκτη διάσπαση των δυνάμεων μας εκδηλώθηκαν ανοιχτά στα δύο τελευταία συνέδρια της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, καθώς επίσης και στις πρόσφατες αρχαιρεσίες του ΣΩΜ. ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ στην Πτολεμαίδα με την κατάθεση ψηφοδελτίου της Α.Π. ξεχωριστά από εκείνο της μέχρι τώρα γνωστής παράταξης. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες η ζωή και η δράση μας είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας, που μόνο αγγελικά πλασμένη δεν είναι αλλά τα συντροφικά μαχαιρώματα έχουν και όρια … και η υπομονή μας επίσης δεν είναι ανεξάντλητη. όπως και το επίπεδο συνείδησης του καθενός μας ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ

Στην εποχή που πατιούνται τα άβατα και βγαίνουν όλα στο φως είναι καιρός πια να τολμάμε αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε τη χαμένη τιμή μιας ιστορικής παράταξης στη μεγαλύτερη Επιχείρηση της χώρας, αν θέλουμε να δυναμώσουμε το κύρος μας και να παίξουμε καθαρό και ισότιμο παιχνίδι χωρίς να κλείνουμε τα μάτια γιατί έτσι εξυπηρετεί κάθε φορά τους συσχετισμούς και τα κουκιά στα ανώτερα όργανα, αν θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί ΝΑΙ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ να λειτουργήσουμε να κάνουμε ρήξη με τα κατεστημένα που από καιρό θα έπρεπε να έχουν αποσυρθεί λόγω συνδικαλιστικής και ηλικιακής φθοράς, αλλά κυρίως λόγω ιδεολογικής ανεπάρκειας και συμβιβασμού . Η παράταξη αυτή βαρύνεται με χαρακτηριστικά λειτουργίας κλειστού κλαμπ που επιβραβεύει τους αρεστούς με παροχές, εξαγοράζοντας συνειδήσεις δεξιά και αριστερά. Η παράταξη αυτή που με την ανεπαρκή και προβληματική λειτουργία της ακύρωσε τον ίδιο τον ρόλο ύπαρξης της , όταν πριν από χρόνια συναίνεσε στο θέμα του ξεπουλήματος του ασφαλιστικού και την μετοχοποίηση της ΔΕΗ, γεγονός που σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών τόσο στις γραμμές μας όσο και σε κάθε αριστερή συνείδηση. Πρέπει επιτέλους να γραφτεί ένα τέλος στην αρρωστημένη αυτή κατάσταση , να λειτουργήσουμε οργανωμένα με αποφάσεις που θα παίρνονται μέσα από όργανα και οι όποιες δράσεις έξω από αυτές τις αποφάσεις που θα μας εκθέτουν, να κοπούν με το μαχαίρι Τότε θα ανοίξει ο δρόμος για να αξιοποιήσουμε όλες μας τις δυνάμεις που τόσα χρόνια έχουν αποστασιοποιηθεί απογοητευμένοι από την κεντρική δράση. Για όλα αυτά θα έπρεπε να γίνει σοβαρή προσυνδιάσκεψη και να ειπωθούν όλα αυτά , αλλά δεν έγινε κατορθωτό γιατί κάποιοι δεν το ήθελαν όπως δεν θέλουν ποτέ τον έλεγχο. Εχουμε σοβαρά αγωνιστικά κομμάτια σε αρκετές περιοχές που μένουν αναξιοποίητα, για να μπορέσουμε να προβάλλουμε το διαφορετικό στίγμα μας μέσα από καλύτερα οργανωμένη παρέμβαση όπως τόνισε ο σ. Καλύβης στην εισήγηση του χθές.

ΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΩ οι δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να εκφράζονται μέσα από την Α.Π. και όχι καπηλευόμενοι την αριστερή ταυτότητα τους να εξασφαλίζουν τις θεσούλες που με ευγενική χορηγία τους παραχωρεί με τα όποια ανταλλάγματα η ΠΑΣΚΕ ιδιαίτερα σε γεωγραφικές περιοχές της Ελλάδας όπου παίζονται τα πιο βρώμικα λιθανθρακικά παιχνίδια.

Ιδιαίτερα στον ευαίσθητο χώρο της Ενέργειας ο τρίτος στόχος που βάζει η εισήγηση η δημιουργία δηλ. δικτύου που θα ενώνει και θα κινητοποιεί τις συνδ. Δυνάμεις του χώρου της Ριζ. Αριστεράς με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, γιατί μόνοι μας πια τίποτα δεν μπορούμε να πετύχουμε.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΜΑΣ. Διαβάζω στην εισήγηση

Και ρωτώ αν είναι ουτοπία ή το κλειδί με το οποίο ανοίξουμε τη νέα σελίδα στο κίνημα;

Νανή Πολίτου

Οργανωτικός Γραμματέας ΕΔΟΠ-ΔΕΗ