ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΥΜΑΙΝΟΜΕΝΟ!

Tης ΜΑΡΙΑΣ ΜΠΑΛΑΦΑ

Παρά την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει, πως η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου είναι προς όφελος της ελληνικής οικονομίας, γίνεται κατανοητό απ’ όλους «με τα λίγα περσικά», που γνωρίζουμε, ότι η ατέρμονη και δαιδαλώδης εμπλοκή ούτε το έλλειμμα, ούτε το χρέος μειώνουν. Αντίθετα επισφραγίζουν όλες τιςπροβλέψεις για χρεοκοπία. 

Γιατί η εικόνα είναι συγκεκριμένη. Μια χώρα κάθιδρη στο γκισέ διαρκώς και από μέσα ο υπάλληλος, που δήθεν εμπιστευτικά της λέει, πως μπορεί να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. Και αφού δεν μπορεί να αποπληρώσει το «καταναλωτικό», το μετατρέπει σε «ανοιχτό». Βάζει την υπογραφή, κάνει τον σταυρό και ελπίζει σε θαύμα. Να κερδίσει το τζακ ποτ στο Τζόκερ.

 

Γιατί δεν διαφέρει σε τίποτα από τα «ανοιχτά δάνεια», που ποτέ κανείς δεν κατάφερε να αποπληρώσει. Και όσο ο χρόνος μεγαλώνει, τόσο αυξάνουν τα τοκοχρεολύσια. Τόσο χρειάζονται περισσότερα για τόκους, χωρίς να μειώνεται το κεφάλαιο. Άσε, που το επιτόκιο θα είναι και κυμαινόμενο . Αγνώστων μποφώρ. Ταυτόχρονα η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής θα λειτουργεί και ως άλλος «Τειρεσίας», που θα εμποδίζει τη χώρα να βγει και να δανειστεί από τις περιβόητες «αγορές». Η γνωστή συνταγή του στραγγαλιστικού τραπεζικού συστήματος δηλαδή, που μετά ο ίδιος χαμογελαστός υπάλληλος έρχεται και σου παίρνει το σπίτι (πείτε το λιμάνι, δρόμο, σχολείο και ό,τι άλλο θέλετε).

Παρά τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης αποδεικνύεται από την ίδια και τους επιτηρητές της, ότι αν καιεπιμηκύνεται το σκοινί, στην άκρη η θηλιά παραμένει. Και αντί να μας κρεμάσουν από τον γάντζο στο ταβάνι, θα μας κρεμάσουν από το μπαλκόνι.

No, no δεν απάντησε ο κ. Παπακωνσταντίνου αν η επιμήκυνση σημαίνει και χαλάρωση. Δεν απάντησε στο ερώτημα «αν τελειώσαμε με τα μέτρα». Γιατί δεν τελειώσαμε.

Η επιμήκυνση αποδεικνύει περίτρανα, πως το Δ.Ν.Τ ποτέ δεν νοιάστηκε για ελλείμματα και χρέη. Αλλά φορτώνει σε νταλίκες την «τεχνογνωσία» του και πάει να παίξει το «Άλλαξέ το».

Βαριοπούλες για το Δημόσιο Τομέα. Γκασμάδες για τα Εργασιακά Δικαιώματα. Δυναμίτες για τα Κοινωνικά Κεκτημένα.

Bρίσκει πάντα πρόθυμους «κάλφες» στη γειτονιά του καπιταλισμού.

Μετά από 1566 επεισόδια οι κοινωνίες βρίσκονται στο σκηνικό του Mad Max. Και είναι έτοιμες να υποδεχθούν τους εταίρους, τους χρηματοδότες του Δ.Ν.Τ, που με τα χαμόγελα της colgate θα υπόσχονται την ανάπτυξη, δημιουργώντας ένα νέο τρίτο κόσμο στην καρδιά του πρώτου.

Μα γιατί ο ΓΑΠ και ο Παπακωνσταντίνου πανηγυρίζουν χορεύοντας «δεν είμαστε Απάτσι, δεν είμαστε Ζουλού»; Μα γιατί το 2021 φαντάζει μακριά. Και είναι βέβαιοι, πως δεν θα ακουστεί απ’ τα δικά τους χείλη «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Ας κόψουμε το σκοινί. Με τα δικά μας δόντια. Η μόνη προοδευτική διέξοδος από τον λαβύρινθο της κρίσης είναι η απάντηση από τον κόσμο της εργασίας.

Ας κάνουμε τη 15^η του Δεκέμβρη τη μέρα, που οι έλληνες εργαζόμενοι (με ταξική ενότητα και αλληλεγγύη) θα συντονίσουμε το βηματισμό αντίστασή μας με τους εργαζόμενους στην Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και σ’ όλη την Ευρώπη. Και πλέον να αμφισβητήσουμε στα ίσια όχι μόνο την κρίση, αλλά την αιτία, που τη γεννά.