Η Λατινική Αμερική ως εργαστήρι ιδεών και εμπειριών...

Οι αντισύνοδοι είναι πλέον μια παράδοση σε κάθε σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Λατινικής Αμερικής (17 και 18 Μαΐου). Στόχος είναι να οικοδομηθεί μια διαφορετική οπτική στις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών, υπό ένα πρίσμα που δεν χαρακτηρίζεται από τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό: ασκείται κριτική από τις διάφορες ΜΚΟ και τα κόμματα των σημερινών σχέσεων στο ισχύον μοντέλο που προωθεί τον ανταγωνισμό και όχι τη συνεργασία των δύο πλευρών. Με άλλα λόγια, στόχος είναι η οικοδόμηση μιας νέας ποιότητας σχέσεων μεταξύ των δύο πλευρών, στη βάση της συνεργασίας - πόσο μάλλον που πλέον στη Λατινική Αμερική υπάρχουν κυβερνήσεις που αντιστέκονται στην πίεση του δολαρίου και διεκδικούν νέες διεθνείς σχέσεις. Η αντισύνοδος, με άλλα λόγια, προσπαθεί να υποδείξει έναν άλλο δρόμο σε αυτές τις σχέσεις. Τίτλος της αντισυνόδου ήταν "Κατά της Ευρώπης του Κεφαλαίου, του πολέμου και των κρίσεων / Υπέρ της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών".

"Βέβαια στη Λατινική Αμερική δεν υφίσταται ομοιογένεια -υπάρχουν πολλές κυβερνήσεις, η καθεμία με τις δικές της ιδιαιτερότητες- αλλά, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, όπου διαιωνίζεται η κυριαρχία των αγορών, με την ενασχόληση του τι σκέπτονται οι αγορές, του πώς θα αντιδράσουν οι αγορές, κ.ο.κ., στη Λατινική Αμερική παρατηρούμε ότι γίνονται έρευνες για την οικοδόμηση δημόσιων, κρατικών επεμβάσεων. Κυρίως δηλαδή έρευνες για την παράκαμψη του δολαρίου, για τη δημιουργία μοντέλων συνεργασίας έναντι του ανταγωνισμού, όπως για παράδειγμα, με τις ανταλλαγές. Όπως ειπώθηκε, αν η Κούβα δεν έχει τα μέσα να πληρώσει για το πετρέλαιο της Βενεζουέλας και η τελευταία έχει ανάγκη γιατρούς, τότε λαμβάνουν χώρα άμεσες ανταλλαγές, που δεν έχουν εμπορικό ανταγωνιστικό χαρακτήρα, αλλά χαρακτήρα κοινής ανάπτυξης", παρατηρεί η Ελιζαμπέτ Γκοτιέ, που βρέθηκε στην αντισύνοδο της Μαδρίτης, εκ μέρους του Espace Marx. "Στις διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής οι κυβερνήσεις επιδιώκουν την ανοικοδόμηση του δημόσιου χώρου, ακόμη και την ανοικοδόμηση του κράτους, σε ορισμένες περιπτώσεις που αυτό είχε σε μεγάλο βαθμό υποταγεί σε νεοφιλελεύθερες επιλογές και είχε καταστρέψει κάθε δημόσιο εργαλείο". "Κι ένα πρόσφατο παράδειγμα με τη διοργάνωση από τη Βολιβία διάσκεψης για το κλίμα, με τη συμμετοχή κοινωνικών κινημάτων: μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί την εξουσία της για να προωθήσει την ενεργοποίηση νέων τρόπων συμμετοχής στη δημοκρατία", συνέχισε η ίδια.

"Η Ευρώπη σήμερα οπισθοχωρεί: οι προβλέψεις ανάπτυξής της είναι πολύ μικρότερες σε σχέση με εκείνες των ΗΠΑ ή της Λατινικής Αμερικής - η ίδια η ευρωπαϊκή οικοδόμηση είναι παράγοντας κρίσης, πόσο μάλλον που η Ε.Ε. οικοδομείται στη βάση του ίδιου δόγματος με τις αγορές. Και τούτο συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που στη Λατινική Αμερική έχουμε κυβερνήσεις που προέρχονται συχνά από κοινωνικά κινήματα... ."