ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ

Με τις Κάννες να αναμένουν τον Μικ Τζάγκερ, περίπου σαν σωτήρα, στην Αθήνα έχουμε εβδομάδα επανεκδόσεων: Δύο κλασικές ταινίες του Ζαν Κοκτώ, το «Αίμα του ποιητή» και τη «Διαθήκη του Ορφέα», συν το πιο πρόσφατο «Delicatessen» των Ζενέ-Καρό, βρίσκονται «απέναντι» από την θεαματική υπερπαραγωγή του «Πρίγκιπα της Περσίας». Όσο για τον «Ρομπέν» του Ρίντλεϊ Σκοτ, που ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα, και τελικά είδαμε καθυστερημένα στις Κάννες, είναι απλώς μια μέτρια απόπειρα «εκσυγχρονισμού» του μύθου του Ρομπέν, καθώς παρουσιάζεται περίπου σαν κοινωνικός αγωνιστής της μεσαιωνικής Ευρώπης... Τίποτε το συνταρακτικό...



“Prince of Persia: The sands of time”

Σκηνοθεσία: Μάικ Νιούελ

Ερμηνεία: Τζέικ Τζίλενχαλ, Τζέμα Άρτερτον, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Άλφρεντ Μολίνα, Τόμπι Κέμπελ



Ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους, που «πίσω από τις γραμμές» λειτουργεί και σαν παραβολή για το «λάθος» των Αμερικανών να επέμβουν στο Ιράκ: Εύκολα αναγνωρίζει κανείς στον «βιαστικό» διάδοχο του θρόνου που ξεκινά έναν επιθετικό πόλεμο με αφορμή ανύπαρκτα κρυμμένα όπλα, τον Μπους τον νεότερο, ενώ στο πρόσωπο του συνετού βασιλιά - πατέρα που είναι αντίθετος στον πόλεμο, τον Μπους τον πρεσβύτερο... Οπτικά, πέρα από το γεγονός ότι η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο video game που δημιούργησε το 1989 ο Τζόρνταν Μέτσνερ, μπορεί να αναγνωρίσει κανείς επιρροές ακόμη και από το αριστούργημα του βωβού «Ο κλέφτης της Βαγδάτης» με τον Ντάγκλας Φέρμπανκς.

Με δυο λόγια: Ο πρίγκιπας Ντάσταν (Tζέικ Τζίλενχαλ) αναγκάζεται να ενώσει τις δυνάμεις του με τη μυστηριώδη πριγκίπισσα Ταμίνα (Τζέμα Άρτερτον) και να πολεμήσουν μαζί ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις που διεκδικούν το Στιλέτο του Χρόνου. Το αρχαίο στιλέτο έχει την ιδιότητα να απελευθερώνει την άμμο του Χρόνου αναστρέφοντας το χρόνο και επιτρέποντας στον κάτοχό του να γίνει κυρίαρχος του κόσμου.





«Χωρίς όνομα» (Sin Nombre)

Σκηνοθεσία: Κάρι Φουκουνάγκα

Ερμηνεία: Πολίνα Γκαϊτάν, Έντγκαρ Φλόρες, Κριστιάν Φερέρ



Ενδιαφέρουσα κοινωνική ταινία μεξικάνικης παραγωγής που αφηγείται την οδύσσεια των μεταναστών στις ΗΠΑ: Παράλληλες ιστορίες δύο παιδιών από το Μεξικό που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον και μια διέξοδο διαφυγής: Ο Κάσπερ είναι μέλος μια συμμορίας, αλλά, όταν ο «αρχηγός» της σκοτώνει την κοπέλα του, εκείνος αναζητά εκδίκηση. Η Σάιρα φεύγει από το Μεξικό να πάει να συναντήσει τις αδελφές της στις ΗΠΑ...

Η ταινία προβλήθηκε το 2009 στο φεστιβάλ του Sundance, ενώ είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη Κάρι Φουκουνάγκα.





«Η διαθήκη του Ορφέα»

και «Το αίμα του ποιητή»

Σκηνοθεσία: Ζαν Κοκτώ



Σε επανέκδοση δύο από τις ταινίες που γύρισε στην καριέρα του ο πολυσχιδής Ζαν Κοκτώ (1889-1963), ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός τέχνης, ζωγράφος, γλύπτης αλλά και σκηνοθέτης του κινηματογράφου. «Οι ταινίες ήταν για μένα αληθινοί πρεσβευτές, αφού οι εικόνες μιλούν για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάζουν. Και το να μεταφράσεις έναν ποιητή είναι αδύνατο. [...] Οι ταινίες που έκανα... πλησιάζουν αργά τα πνεύματα, πολύ αργά».

«Η διαθήκη του Ορφέα», τελευταία του ταινία, λίγο πριν από τον θάνατό του, αποτελεί την περίληψη σε εικόνες της ζωής του. Πολλοί διάσημοι φίλοι του (Πικάσο, Γιούλ Μπρίνερ, Ζαν Μαρέ, Αζναβούρ) ερμηνεύουν τους διάφορους ρόλους. Η ταινία, λόγω του έντονα προσωπικού της χαρακτήρα, δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ο Τρυφώ όμως την υποστηρίζει και χαρακτηρίζει τον Κοκτώ «πρόδρομο της νουβέλ βαγκ».

Πρωταγωνιστής στην ταινία είναι ο ίδιος ο Κοκτώ, ο οποίος ταξιδεύει με κάθε ποιητική ελευθερία στους χώρους και τα χρόνια που έζησε. Στο ταξίδι αυτό ξετυλίγονται όλες οι αναμνήσεις του ποιητή. Στο τέλος οδηγείται μπροστά σ' ένα δικαστήριο, του οποίου προεδρεύει η πριγκίπισσα-θάνατος. Εκεί κατηγορείται για δύο εγκλήματα: την αθωότητα και το πείσμα του να εισχωρεί σ' έναν κόσμο που δεν του ανήκει, τον κόσμο των νεκρών, δηλαδή της ποίησης. Η ετυμηγορία είναι σκληρή. Καταδικάζεται να ζήσει, και έτσι να συνεχίσει να υφίσταται δοκιμασίες...

Στο «Αίμα του ποιητή», γυρισμένο στα 1930, ο Κοκτώ επηρεάζεται από τον σουρεαλιστικό κύκλο... Ταμπλό βιβάν, όπου ένα παιδί βασανίζει την γκουβερνάντα του σκαρφαλώνοντας στον τοίχο... Μια ομάδα Μεξικανών τυφεκιοφόρων σκοτώνουν το θύμα τους μόνο και μόνο για να επανέλθει στη ζωή με μια αναπήδηση. Σε έναν σκοτεινό χώρο ένας άνδρας και μια γυναίκα γράφουν παρατηρήσεις ο ένας για τον άλλο ενώ αγκαλιάζονται...

«Το αίμα του ποιητή» μπορεί να θεωρηθεί ανθολογία από αγαπημένα «θέματα» του Κοκτώ, καθρέφτες (ναρκισσισμός), μάτια (ηδονοβλεψία), αγάλματα (κλασικισμός), πόρτες (τα όρια ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους) και αίμα (τα βάσανα του καλλιτέχνη).





“Delicatessen”

Σκηνοθεσία: Μαρκ Καρό, Ζαν Πιέρ Ζενέ

Ερμηνεία: Πασκάλ Μπενεζέκ, Ντομινίκ Πινόν, Μαρί Λορ Ντουνιάκ, Ζαν Κλοντ Ντρέιφους



«Φουτουριστική κωμωδία τρόμου» θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την περίφημη αυτή ταινία που εντυπωσίασε τους πάντες όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1991. Μετά από μια πυρηνική καταστροφή, οι άνθρωποι που επέζησαν ζουν πλέον σε μικρές κοινότητες κάτω από δύσκολες συνθήκες. Σ' έναν από αυτούς τους μικρόκοσμους εμφανίζεται ένας άνεργος κλόουν που νοικιάζει ένα διαμέρισμα και σε αντάλλαγμα αναλαμβάνει τη συντήρηση του κτηρίου. Η γνωριμία του με την κόρη του χασάπη - σπιτονοικοκύρη του, που διατηρεί στο ισόγειο κρεοπωλείο, καταλήγει σε ένα ρομαντικό ειδύλλιο. Εντυπωσιάζεται ωστόσο από την ικανότητα του χασάπη να βρίσκει συχνά κρέας, σε μια εποχή που αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία, μέχρι να ανακαλύψει ότι το κρέας είναι ανθρώπινο και γι' αυτό «φτηνό»... Έξυπνο σενάριο, σκηνοθετική βιρτουοζιτέ, ένας σκοτεινός, παράδοξος κόσμος... Εξαιρετικό καστ, από καρατερίστες ηθοποιούς, δίνει μια πλούσια γκάμα εκκεντρικών τύπων που ζουν μέσα στο κτίριο, αλλά και κάτω από αυτό, στις υπόγειες σήραγγες.





«Οι ορδές της εκδίκησης» (La Horde)

Σκηνοθεσία: Γιανίκ Νταχάν και Μπέντζαμιν Ρος

Ερμηνεία: Κλοντ Περόν, Ζαν Πιερ Μαρτέν, Ερίκ Εμπουανί, Ορελιέν Ρεκόιν



Γαλλικό σπλάτερ, με τέσσερις διεφθαρμένους αστυνομικούς να επιτίθενται στο αρχηγείο μιας συμμορίας σε έναν εγκαταλελειμμένο ουρανοξύστη στα προάστια του Παρισιού. Κάπου εκεί ξεπηδούν και ορδές διψασμένων για αίμα πλασμάτων που καταδιώκουν ανελέητα όποιον βρεθεί μπροστά τους. Οι δρόμοι γεμίζουν με πτώματα, η πόλη παραδίδεται στις φλόγες...